Helden.

Dit wordt een ouderwets sprookje. Er was eens,in een land hier ver vandaan, een jonkvrouw (‘t is een sprookje, toch?) in nood. Zij had namelijk de bijzonder eervolle maar zware opdracht gekregen om voor de prins van de berg een grote mammoet te hakken uit een hele stapel enorm harde stenen.

Nu was de jonkvrouw in kwestie niet voor een kleintje vervaard waar het hakken betrof, maar het probleem was dat er in het hele land geen gereedschap te krijgen was dat sterk genoeg was om deze bijzondere steen te bewerken. Al het gereedschap werd zo snel bot dat ze wel eens dacht dat het nooit zou lukken deze enorme klus te klaren. Maar opgeven was geen optie. Niet dat ze, zoals dat in een beetje sprookje gaat, zou worden opgegeten door een draak – de draak was bloukop met gereedschapin dit geval een alleraardigst bloukopkoggelmandertje, niet van zins of groot genoeg om haar op te eten. Ook niet omdat ze anders tegen haar zin in met de prins zou moeten trouwen, want de prins was al heel gelukkig met een andere prins. Maar gewoon, omdat opgeven zo…nou ja…zo onáf is. Als je opgeeft weet je nooit hoe het afloopt, en niets zo irritant als een sprookje zonder eind.

Kortom, de jonkvrouw maakte een plan, en vroeg een hele  beroemde beeldhouwwinkel uit haar geboorteland een goed stuk gereedschap op te sturen. Het opsturen was weliswaar nog duurder dan het gereedschap zelf, maar het sprookje speelt zich dan ook af in een heel ver land.  Maar helaas, blijkbaar zat er ergens ook een boze heks in het  sprookje, of een foute tovenaar, hoe dan ook, het  gereedschap kwam maar niet…

Hier werd de jonkvrouw een nogal verdrietig van, en zenuwachtig, want het beeld moest af! Toen kwam de eerste held in het sprookje langs, die vertelde  dat zijn dochter een paar dagen later naar het verre land zou afreizen. Dus nam de jonkvrouw een kloek besluit, en vroeg de beroemde beeldhouwwinkel om nóg zo’n duur stuk  gereedschap, en dat op te sturen naar de dochter van held nummer één. Maar helaas, ook bij beroemde beeldhouwwinkels zit wel eens iemand niet goed op te letten, en zo werd het pakketje verstuurd naar het adres van de jonkvrouw, en niet van de heldendochter!

Nu wordt het tijd voor de echte helden in dit verhaal, laten we ze Willem en Harry noemen, omdat ze zo heten. Willem, was door een raar toeval thuis in plaats van in België. Door een ander toeval was dit thuis ook het thuis van de jonkvrouw, waar het pakketje dus bezorgd was, en door weer een heel ander toeval ook tijdelijk het thuis van Harry.  Toen Willem de wanhoop (en nog wat andere, blog-ongeschikte termen) van de jonkvrouw vernam besloot hij,  zoals een echte held, tegen alle logica in, een reddingsactie te beginnen. En Harry deed natuurlijk mee!

Hoewel de jonkvrouw er van overtuigd was dat de dochter al lang vertrokken was besloten onze helden te gaan bellen naar het adres waar het pakje bezorgd had moeten worden. Dat lukte niet, maar wel kregen ze een buurvrouw aan de lijn. Zij hing een briefje op, de dochter bleek niet vrijdag maar pas zondag te vertrekken, dochter belde onze mammoet 23 okthelden, die na een vreugde dansje eensgezind riepen: te paard! om vervolgens in de auto te stappen om het pakje te bezorgen bij de dochter, die het mee nam op haar lange reis naar het land waar een bijzonder opgeluchte jonkvrouw het in ontvangst nam. En ze hakte nog lang en gelukkig.

Naschrift: heel hartelijk dank aan de echte helden van deze wereld – Just (inderdaad, die van Dutchies) en zijn dochter Rodée, haar bovenbuurvrouw, Steijn voor het stukje van Hermanus naar Stanford en natuurlijk Harry en mijn persoonlijke favoriete held Willem. De antihelden zijn deze keer de beeldhouwwinkel – een uitstekend gesorteerde winkel met deskundig personeel, dat wel hard aan vakantie dan wel een opfriscursus logistiek en vooral communicatie toe is…

(PS waarschijnlijk heeft het lezen van “Griet skryf ‘n sprokie” van wel enigzins bijgedragen aan de vorm van bovenstand verhaal)

Allemaal beessies…

Het weer van vandaag: ‘s morgens hier en daar een bui, ‘s middags af en toe regen…ik heb dus even de tijd om te schrijven. Eerst maar even het volgende hoofdstukje in de schijven-soap: er is er één onderweg vanuit Nederland, die heeft vertraging opgelopen bij de douane, is daar wel weer weg maar niemand weet precies waar hij nu is… Dat is natuurlijk niet echt geruststellend. Maar…toen we afgelopen maandag bij Joke en Just van Dutchies op het terras zaten vertelden ze dat hun dochter vrijdag vanuit Nederland hierheen vliegt, en dat ze wel wat mee kon nemen voor me. Dus, de beeldhouwwinkel gemaild, en als alles goed gaat ligt er vandaag een schijf in Amsterdam die van het weekend hier is! Aangezien we zondag toch in Dutchies zijn zou dat kunnen betekenen dat ik vanaf maandag serieus met het goede gereedschap aan het werk kan! We zijn trouwens zondag in Dutchies omdat ik mee ga spelen met een pianist. (Ja leuk! Mocht je in de buurt zijn – rond een uur of vijf..).

DSCF0177Verder het dagelijks leven op en rond de steen..mijn bloukopkoggelmander heeft soms gezelschap van een tweede, en één keer zelfs van een derde. Die derde was een kleintje, die wijselijk uit de buurt bleef terwijl de twee groten elkaar verjaagden. Maar zolang ze uit elkaars gezichtsveld blijven gaat het goed. Eén van de twee zit soms binnen handbereik naar me te kijken. Als ik dan stof maak doet ie zijn oogjes dicht of kruipt even achter een steen, maar hij blijft de hele dag naar me kijken..

Deze dame (een dame, want de mannetjes hebben vleugels!) kroop over de grond richting mijn steen..toen ik te dicht bij kwam stak ze cape mountain cockraochhaar achterlijf in de lucht en richtte op mij..ik heb maar niet gewacht wat ze van plan was. Op internet las ik dat ze een soort stinkende vloeistof spuiten als ze zich bedreigt voelen. Ze schijnen ook te kunnen piepen als het echt eng wordt voor ze, maar blijkbaar viel ik nog wel mee. Voor de liefhebbers – het ziet er uit als een reuze pissebed (centimeter of 5/6!) maar het is een Cape Mountain cockraoch – een kakkerlak dus.

streepmuisjeGelukkig zijn er ook aaibaardere soorten in de buurt. Deze streepmuis maakt dankbaar gebruik van mijn slordige lunchgewoontes. (Die er sinds ik dit weet niet minder slordig op geworden zijn.)

Volgende keer weer nieuws over en foto’s van de mammoet hoor!

 

 

 

 

(Tussen) hemel en aarde.

In Zuid Afrika weten ze wel weg met namen. Wat te denken van “Beloftebos” voor een trouwlocatie hier in de buurt, vonkelwijn voor wat geen champagne genoemd mag worden en…de Hemel en aarde vallei voor de plek waar we maandag een bijzondere lunch gehad hebben met Tineke,mijn lieve reismaatje, inmiddels weer terug in Wijk aan Zee.

Tineke was vanaf het allereerste begin bij dit project betrokken, omdat ze er (toevallig?) bij was toen het plan voor de mammoet  ontstond. Het was dan ook volstrekt logisch dat ze mee zou gaan – ook al omdat zij al vele jaren dikke maatjes is met Harry en vrijwel ieder jaar een paar weken door komt warmen onder de Afrikaanse zon (tussen de buien door deze keer,dat wel…). Omdat ik volledig door mijn voorraad schijfjes heen was, en alle afscheid Tinekebouwmarkten in de buurt ook besloot ik net te doen  of het zondag was en mee te gaan. In de Hemel en aarde vallei zit Creation, een wijnmaker waar je wijnen kunt proeven met bijpassende hapjes. Ware smaakbommetjes, subliem gekozen bij de wijnen. Een kleine greep uit de proeverij die ons voorgerecht vormde: gazpacho met sinaasappel, basilicum en Sint Jacobs schelpen bij een Sauvignon Blanc 2014, voor bij de Chardonnay avocado met gamba en citrus vanille mayonaise, en een prachtig hapje geitenkaas met rode bietengelei en linzensalsa met een slokje Pinot Noir. Het hoofdgerecht: kwartel op een bedje van risotto met paddestoelen en iets heerlijks met rode biet en wortel…

We besloten de lunch te besluiten met een kopje koffie bij Dutchies, waar de walvissen (het terras kijkt uit over de oceaan…) een fantastische show opvoerden. Van mijn voornemen na thuiskomt alsnog wat te gaan werken (bij de Agrimart hadden ze inmiddels weer schijfjes!) kwam niets meer, het was al donker..  De volgende dag vroeg begonnen en doorgewerkt tot laat, terwijl Tineke tussen hemel en aarde op weg naar huis was. Lieve Tien, dank voor je aangename gezelschap, mis je!

 

 

 

Petje af!

Zo, hóógste tijd voor een berichtje – ik kreeg al klachten over gebrek aan nieuws. Na een heerlijke ochtend werken is het gaan regenen dus heb ik mooi even de tijd om wat te schrijven.

Wat betreft het nut van alle schietgebedjes en geheven glazen moet ik jullie nog even in het ongewisse laten – er is een nieuwe schijf onderweg maar wanneer die aankomt en of het is wat ik er van hoop is voor mij ook nog een vraag zonder antwoord. Ik hoop daar snel goed nieuws over te melden, deels omdat het voor  lezers vaak fijn is  als het goed afloopt met de hoofdpersoon,maar vooral omdat dat voor de hoofdpersoon in kwestie zo prettig is…

Goed, dit alles wil niet zeggen dat het werk stil staat. De Pennypinchers en Agrimart zien hun omzet in het slijpschijvensegment dramatisch groeien,ik verslijt iedere dag een blad, en soms wel twee. Werken is momenteel een beetje als rijden met een bijna lege tank terwijl je niet weet hoe ver je nog kunt komen of waar het volgende tankstation is – niet helemaal relaxed dus..

Verder heb ik gister iets gedaan wat ik normaal gesproken niet doe – iets toevoegen aan een beeld. Omdat de stenen niet netjes op elkaar aansluiten ben ik gister bezig geweest de gaten op te vullen met stenen. Daarvoor moest ik stenen uit de tuin halen -die een paar meter lager ligt dan het huis, en natuurlijk geen keurige kruiwagen paadjes heeft. Dus  zeulde ik wat me nuttige brokken leken tegen de helling op, gooide ze dan de laatste meter omhoog naar het gras waar ik met een kruiwagen kon komen. Dan een kort comfortabel stukje over het gras, en dan over de weg (= zand, grind, stenen, hobbels en kuilen) omhoog. Pff..wel lekker geslapen vannacht!  Met een paar grotere stenen heb ik me laten molslanghelpen door Ntando en Kondwani. Zij werken voor Harry en zijn in de buurt, sterk en behulpzaam – soms zit het mee! Stenen omdraaien in Afrika is trouwens niet helemaal zonder gevaar, slangen en schorpioenen zitten graag onder stenen. Het viel gelukkig mee, alleen deze totaal ongevaarlijke molslang kwam ik tegen.

petje afVerder heb ik gister een rigoreus besluit genomen. Aan de kop van de mammoet was iets dat me vanaf het begin af aan al niet lekker zat. Het was net of ie een hoedje op had – en als je dat eenmaal ziet kun je het nooit meer niet zien. Steyn en Ntando waren zo vriendelijk een handje te helpen et voliá – petje af.

zonder petje

petje op

 

 

 

 

 

 

 

Achter de wolken…

Ach wat een heerlijk dag gister – het was droog en de aanwezige wolken waren wit, wollig en weinig verontrustend. Dit was zo’n beetje wat ik me had voorgesteld – vroeg op, de hele dag hard werken en ‘s avonds na een warme douche lekker moe aanschuiven aan een welverdiend maal- en omdat we nu eenmaal in Zuid Afrika zijn een goed glas wijn (Vaalvlei deze keer, dat zijn de buren hier!). Bovendien dezekeer ingezelschap van Peter, mijn oudste broer, en zijn vrouw Sylvia, die hier “toevallig” met vakantie waren.

Dus, volmaakt gelukkig? Gedurende een groot deel van de dag leek het daar wel op – bloukopkoggelmander (hier nogal op zijn gemak en dus niet zo blauw..) op de steen en ik lekker hard aan het werk.

bloukoppie

Tegen het eind van de middag was echter ook de tweede nieuwe schijf over zijn hoogtepunt heen – de steen is zoals dat met een mooi woord heet nogal abrassief. (Ikzelf heb daar inmiddels heel wat minder mooie woorden voor bedacht maar ik hou me vooralsnog aan het besluit dit blog aangenaam en beschaafd te houden..) wolkenTegen kwart voor zes kwam er vanachter de eerder beschreven wolken een heel wat minder sympathiek ogend exemplaar – groot, grijs en grommend. Tijd om een eind te maken aan de werkdag. Alle dingen die niet tegen water kunnen (kabels, gereedschap en de beeldhouwer zelf) waren net op tijd binnen voor de zoveelste Zuid Afrikaanse stortbui losbarstte- met een beetje onweer deze keer. Het zag er naar uit dat ik dinsdagochtend niet om zes uur hoefde op te staan om op tijd te beginnen, en dat er tijd te over zou zijn om het schijvenprobleem nu maar eens radicaal aan te pakken.

Inmiddels is het dinsdagavond. Inderdaad werd dichte mist (luchtvochtigheid 99%, volgens buienradar) afgewisseld met serieuze buien (luchtvochtigheid minstens 200%, volgens mij). Er wordt met vereende krachten gewerkt aan het in Hermanus krijgen de juiste schijf. Twee van zulke schijven kosten net zoveel als één haakse slijper, maar als het is wat ik hoop dat het is kan ik er minstens één mammoet mee maken… aan alle trouwe lezers het verzoek naar keuze een schietgebedje te doen, kaarsje te branden (welke Heilige gaat er over diamantschijven??) of een glas te heffen met de wens dat ik met de juiste schijf op mijn nieuwe machine eindelijk eens serieus aan de gang kan…als achter de wolken de zon gaat schijnen.

Just, perfect!

Het zal de oplettende lezer niet ontgaan zijn dat ik ten tijde van het schrijven van mijn vorige bijdrage, ondanks al het moois dat Afrika te bieden heeft, enigzins ontstemd was over mijn haperende gereedschap en de verplichte vrije dag die het me onmogelijk maakte daar iets aan te doen. (Jawel, de uitdrukking “enigzins ontstemd” mag als understatement geclassificeerd worden.)

Maar soms komt er hulp uit onverwachte hoek. ‘s Middags kwam er bezoek – Just en zijn zoon Daan (die overigens samen met moeder Joke een leuk restaurantje in Hermanus runt – Dutchies, mocht je in de buurt zijn.. )We hadden de vrijdag daarvoor bij ze gegeten dus het makitaverhaal van de mammoet kenden ze. “En, al bijna klaar?” vroeg Just…nee dus, en ik vertelde van de haakse slijper. In tegenstelling tot de meeste mensen vroeg hij niet wat een haakse slijper was, maar bood aan hem even na te kijken en schoon te maken! Verder wist hij waar ik eventueel een nieuwe zou kunnen kopen als er iets grondig mis zou blijken of reparatie lang op zich zou laten wachten. En mocht ik een nieuwe kopen en die niet mee naar Nederland willen nemen, dan wilde hij hem wel over nemen… Just, perfect!

Gister mijn stralend schoon gemaakte haakse slijper opgehaald bij Just, en nieuwe koolborstels besteld – maar of en wanneer dat gaat lukken konden ze niet zeggen.. Dus twee keer diep adem gehaald en toen een nieuwe machine besteld. Helaas niet op voorraad maar de volgende dag was hij er. En vanochtend, tussen de buien door, een uurtje kunnen werken met mijn fantastische nieuwe Makita – die het er niet eens noemenswaardig warm van kreeg! Als nou maandag inderdaad zoals beloofd die ellendige regen eens stopt kan ik eindelijk eens serieus aan het werk..

 

 

Vrije dag…

Jawel, net een beetje lekker op dreef en nu al weer een vrije dag. Noodgedwongen en met frisse tegenzin, dat wel. Gister om een uur of vijf begon mijn haakse slijper kuren te vertonen die niet met een schietgebedje of een schoonmaakbeurt te verhelpen bleken. Omdat het vandaag National Heritage Day is zijn alle winkels dicht en kan er dus niet aan reparatie of vervanging gewerkt worden. Om dit blog een beetje leuk te houden zal ik mijn gevoelens aangaande deze samenloop van omstandigheden voor me houden, en van de nood een deugd maken en wat leuke plaatjes en verhaaltjes plaatsen..

stenen opgestapeld kleinerAllereerst: dit zijn dus de stenen, soort van mammoet-vormig gestapeld, alles binnen de grenzen van het mogelijke met ongezaagde ruwe blokken natuurlijk.. Inmiddels zie ik al duidelijk zijn kop, maar ik heb gemerkt dat ik tot nu toe de enige ben…dat geeft niks, dat overkomt me vaker, dus geneer je niet als je alleen maar steen ziet waar ik denk dat de kop al zo’n beetje klaar is, op wat details (lees: op een kilo of 50 na.) Als ik maar een haakse sijper…o nee, zou ik niet over zeuren vandaag.

vooraanzichtVoor de beschouwer met oog voor detail -dat dingetje rechts boven op de steen is inderdaad een soort hagedis. Sinds maandag ben ik niet meer alleen aan het werk maar heb ik gezelschap van deze bloukopkoggelmander.

Als hij niks doet is hij al mooi, het blauw van een donkere spijkerbroek zo’n beetje, maar als hij zijn best doet wordt zijn kop licht metallic blauw en zijn staart rood met geel! Na een eerste wat schrikachtige kennismaking laat zich hij inmiddels door stof of lawaai niet meer afschrikken, hij houdt me voortdurend in de gaten en gaat alleen af en toe even weg om vliegen te vangen.

bloukop 1keverBehalve deze schoonheid zit er natuurlijk van alles om me heen. De flora is verrassend rijk en gevarieerd – planten in alle vormen en bloemen in meer kleuren dan de regenboog.  Wat betreft het dierenleven – ik kom iedere wel weer iets tegen dat ik nog nooit gezien heb. Onderstaande kever bijvoorbeeld, een centimeter of 8 groot,  en een zwarte slang..

En wat te denken van de streepiesmuis – inderdaad,een muis met streepies. (Maar toen ik het in mijn beste ZuidAfrikaans over een streepiesperd had begreep niemand dat ik een zebra bedoelde…rare jongens, die Zuid Afrikanen.)

Verder zit het fynbos (struikgewas, zeg maar…) vol met vogeltjes, o.a. suikerbekkies. (kolibries, een soort die ik vaak zie is metallic groen van boven, met metallic blauw en rood op de keel en een witte buik.) Metallic is erg in onder Zuid Afrikaanse dieren, of anders lichtgevend. Vanmiddag voor het eerst Kaapse flappen gezien – dat is geen geld, ook geen oudejaars lekkernij. Het zijn vogeltjes, knaloranje met zwart. Ze zaten in een boom met even knaloranje bloemen. Het harde licht van de Zuid Afrikaanse zon is ook niet geschikt voor zachte kleurnuances.

Tot zover voor vandaag,volgende keer weer over hakken en zagen, mag ik hopen!

Welke steen waar..?

Als ik dit schrijf is het donderdag en zit ik lekker binnen bij de kachel. Na een heerlijke bak uiensoep ben ik weer genoeg doorgewarmd om te schrijven. Ik heb gehoord dat jullie in Nederland in de zon zitten maar hier is het koud, het stormt, regent en hagelt zelfs af en toe! Inmiddels zijn  -in het zojuist beschreven weer ja!- de laatste stenen geplaatst.

Het was natuurlijk een heel gedoe -ik had de stenen in de groeve genummerd en gefotografeerd, en gelukkig had Steijn geduldig aantekeningen gemaakt terwijl ik van de ene steen op de andere klimmend nummers en HPIM9172maten riep. Helaas stonden de meeste nummers na de subtiele  aflevering op de kant die nu op de grond lag… Het grootste deel van de stenen arriveerde maandag en dinsdag toen het nog droog was,en het Zuid Afrikaanse licht te helder om iets van de foto’s op mijn tablet te kunnen zien. Ik had ook de kleuren genoteerd, maar een steen die aan de ene kant rood is kan best aan de andere kant grijs of geel zijn.

Toch lukte het uiteindelijk de stenen te identificeren, en met behulp van mijn model en plattegrondjes van de verschillende lagen was het in theorie duidelijk wat waar moest komen. Maar een steengroeve niet bepaald een goed georganiseerd magazijn – sommige stenen lagen half onder anderen en dus was de uiteindelijke vorm soms toch een verrassing.HPIM9219

Het improvisatie vermogen werd wel op de proef gesteld. Gelukkig bleek het geduld van James, Fourie, en Williom vrijwel onuitputtelijk – met grote dank voor hun vrolijke medewerking!

james fourie enbuksieZe zijn er duidelijk  van overtuigd zijn dat er  sprake moet zijn van enige gekte mijnerzijds. Maar hoe ingewikkeld het soms ook was een steen op zijn plek te krijgen – nooit heb ik gehoord  “Dat kan niet” .toppie!Uiteindelijk hebben we zonder persoonlijke ongelukken of schade 16 blokken steen opgestapeld. 21 (één en twintig!) ton steen en blijven lachen…petje af voor de mannen!

De eerste stenen!

HPIM9169Afgelopen maandag was het dan zo ver -de eerste stenen werden afgeleverd. In Zuid Afrika gaat dat tamelijk eenvoudig – er komt een truck waar de stenen op liggen en worden de stenen min of meer op de aangegeven plek uit de laadbak gekiept…

 

HPIM9174In Nederland zou je vervolgens een kraan laten komen die met een wendbare en uitschuifbare kraan alles tot op de halve centimeter nauwkeurig op zijn plek hijst. Hier kwam James met een “diggerloader” – aan de ene kant een grote schep die omlaag en omhoog kan,aan de andere kant een klein happertje dat ook nog kan draaien… Een beetje alsof je een chirurgische ingreep uit moet voeren met alleen een bijl en een zaag tot je beschikking. Maar James manouvreert met zijn diggerloader alsof het tandartsgereedschap is!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoe…?

Wellicht is het een goed idee een korte beschrijving te geven van hoe ik die mammoet ga realiseren. Omdat het een nogal groot beeld wordt (inderdaad zo’n beetje schaal 1 op 1) is het met de beschikbare steen niet mogelijk het beeld uit één stuk te maken. Afgelopen vrijdag heb ik in de steengroeve dus een 14-tal stenen uitgezocht, genummerden gefotografeerd. De stenen zijn niet netjes gezaagd, dus het was even zoeken naar stenen met min of meer vlakke kanten, zodat ze gestapeld kunnen worden. Thuisgekomen heb ik een papieren model gemaakt van alle stenen en geprobeerd die min of meer mammoetvormig te stapelen. Op de foto zie je de plek waar ik dat zat te doen – in de woonkamer van mijn HPIM9128gastheren, met uitzicht op de zonsondergang (hier al om een uur of 7!), met prachtige muziek en de beelden van de walvissen die we ‘s middags gezien hadden nog op het netvlies.. Dit even terzijde voor een ieder die zich afvraagt of ik het wel naar mijn zin heb ;-)

Binnenkort verder, moet nu naar de agrimart (plaatselijke Gamma) voor een verlengsnoer!