Ter afsluiting – de introductie.

schijven Zevenenveertig kleine en twee grote schijven na aanvang staat ie daar dan. De mammoet. Natuurlijk kun je niet zomaar 21 ton mammoet achterlaten zonder die netjes voorgesteld te hebben aan de mensen uit de omgeving. Er moest dus iets gebeuren. Een onthulling? Inwijding?  Feestje? Introductie? Nou ja, alles tegelijk eigenlijk. Omdat op het laatste moment de tijd ineens harder leek te vliegen dan normaal te doen gebruikelijk was er ineens nog maar weinig van over. Maar veel enthousiasme maakte dat ruimschoots goed. Harry schreef een uitnodiging die blijkbaar zo uitnodigend was dat vrijwel alle genodigden er gehoor aan gaven. Steijn maakte een veelheid aan heerlijke hapjes. Ik liet in Stanford foto’s van de mammoet af drukken als aandenken aan deze “First sighting of the mammoth”. Willem bereidde zich op zijn eigen manier voor op zijn rol in het geheel.samen met de mammoet

En zo stond om vijf uur de vonkelwijn klaar, en kwam tot onze niet geringe verbazing iedereen rond de afgesproken tijd aan. Harry hield een korte inleiding over het project, dat de eerste in hopenlijk een lange reeks bijzondere uitwisselingsprojecten is. Toen was het mijn beurt om te vertellen. Over de mammoet, wiens voorouders 2 miljoien jaar geleden vanuit Afrika naar Europa ging, gevolgd door onze eigen voorouders. Waardoor  de mammoet een uitstekend symbool is voor de band tussen in het algemeen Afrika en Europa, en in het bijzonder tussen Stanford en Wijk aan Zee. En toen kwam het officiële moment, met natuurlijk een officiële persoon… Van deze dag sint in zwembadheb ik zelf geen foto’s gemaakt, omdat ik er in het echt van wilde genieten in paats van met een schermpje er tussen. Maar wel hebbben we eerder genoemde officiële persoon later die week ontmoet, toen hij toevallig op dezelfde mooie plek als wij van een welverdiende plons in het koele water genoot. En laten we daar nou wèl een plaatje van hebben…

Terwijl ik dit schrijf zijn Willem en ik  al weer vijf dagen terug in Nederland (over plons in koel water gesproken…wat een weer hier!). Heerlijk om alle lieve mensen hier weer te zien, en weer lekker muziek te maken. En verder? Eerst met een dikke trui en twee paar sokken langzaam weer wennen aan mijn eigen leven. En vaak terug denken aan dit geweldige avontuur, en aan alle reacties op dit met veel plezier geschreven blog. Met dank aan alle trouwe lezers!mammoet plaatjemammoet van voren

 

Die bron.

Die bron is de naam van de school in Stanford waar ik een ochtend minstens net zoveel nieuwe dingen heb geleerd als de kinderen die bij me kwamen “beeldhouwen”.  Eerst maar een plaatje van het “klaslokaal” waar een en ander plaatsvond. klaslokaalEerlijk gezegd het mooiste lokaal waar ik ooit een les heb gegeven :-)  Zoals verwacht ging niets zoals verwacht. Er waren 15 in plaats van de afgesproken 12 kinderen, maar ik had voor de zekerheid 20 stukken gips gegoten, dus geen probleem. Iemand anders zou voor gereedschap zorgen, en die had inderdaad bestek geregeld. Vismesjes – niet die om te fileren maar van die mooie voor aan tafel, en vorken (..?) Twaalf in totaal, maar dat mocht de pret niet drukken – ik had scherven van mijn steen meegenomen om te laten zien, en die bleken ook prima te werken. Ik heb ze eerst verteld wie ik ben wat ik doe, en dan in het bijzonder waarom ik hier ben. Ik had gereedschap meegenomen, en foto’s van de mammoet en ander werk. Toen heb ik verteld over fossielen, uitgestorven en bestaande dieren, en allerlei plaatjes laten zien van ongelofelijk rare dieren (zoek maar eens op ‘blobfish’, zeenaaktslak of pangolin bijvoorbeeld…). diebron2En toen aan de slag – duidelijk voor het eerst, maar vol enthousiasme. “Opdracht” was een dier, bestaand of zelfverzonnen. Telkens als ik langs liep vroeg ik ze een paar dingen – Wat ben je aan het maken? – dat was een vraag die ze wel verwachten. Maar daarna vroeg ik dingen als “Hoe diebron 1heet ie? Is ie giftig? Waar woont ie? Wat eet ie? Bij deze vragen was er aanvankelijk enige aarzeling – het Zuid Afrikaanse lesgeven gaat als ik het zo inschat iets meer van boven naar beneden, en ik praat graag op gelijk niveau met leerlingen. Dat was even wennen, maar kinderen zijn uiteindelijk overal hetzelfde en toen kwamen de verhalen. “It is a ????gogga (=kever,insect). It is not poisonous, you can eat it – especially good on the braai!” Kortom, ik had ouderwets lol met een groep bijna-pubers die ongetwijfeld nog wel eens terugdenken aan de raarste les die ze ooit gehad hebben. diebron3Na afloop moesten alle tafels en stoelen natuurlijk weer schoon, en de leerlingen zelf en hun kleren ook. Dat  ging allemaal in één diebron4moeite door op de binnenplaats van de school,  bij de kraan. Drogen is in de Afrikaanse zon zo gebeurd. Vervolgens nog een foto met z’n allen, mét het werk, en dat was het dan weer…allemaal een ervaring rijker.dibron5

Even niet chronologisch.

Want dan zou ik eerst moeten vertellen hoe leuk het was een paar dagen toerist te zijn met Willem, Remco en Dorien, hoe fantastisch het was op de school en dat mijn bloukopkoggelmander verkering heeft. Maar er is nóg belangrijker nieuws te melden. Jawel. Het is zo ver.

Haesfarm Stanford heeft een mammoet.

willem aan het werk

 

Willem heeft me een paar dagen enorm geholpen met een grote, gekregen haakse slijper (Marian, thank you so much!). Omdat hij geen werkkleren bij zich had heeft hij van mij een Zuid Afrikaans werkpak gekregen. Ietwat krapjes, dat wel…

 

Wat een luxe, een medewerker. Normaal gesproken gebeurd er niks als ik het niet doe. Maar nu – terwijl ik rustig aan de ene kant van de steen zit te hakken is Willem aan  de andere kant aan het zagen. Dat schiet lekker op! We slaan meteen aan het fantaseren over reizen en beelden die we gaan maken – Willem voor de grote lijnen en ik voor de finishing touch.

detail

 

 

Door Willem’s werklust lijken de laatste loodjes voor mij ineens veel lichter, en hij brengt me op het idee een laatste detail toe te voegen – waar ik nu de tijd voor heb omdat ik het zaagwerk aan hem kan over laten.

 

 

 

 

En dan ineens is daar dat gekke moment dat je besluit dat het goed is zo. Klaar. Het is wat het is, het is wat het moet zijn. Op zo’n moment voel je alles tegelijk. Het geweldige gevoel dat het gelukt is en de vreugde dat Willem er is omdat moment te delen zorgen voor een enorme smile. En tegelijkertijd voel je achter je stoffige werkbril je ogen branden omdat het nu voorbij is – het harde werk op deze prachtige plek. Bijna tijd voor afscheid. Opruimen, inpakken – maar eerst de vreugde delen met Harry, Steijn en een fles vonkelwijn!welverdiende vonkelwijnEn daar is ie dan. Linkerpoot voorwaarts, kop in de wind, de coördinaten van de plaats van bestemming op de rechter zijflank. Vastberaden richting Wijk aan Zee. Net als twee miljoen jaar geleden, toen de onze voorouders achter de voorouders van de mammoet aan naar Europa kwamen. mammot van voren

mammoet zijaanzichtMammoet, 21 ton steen als symbool van de verbinding tussen Stanford en Wijk aan Zee. Een stukje van mij blijft in Zuid Afrika.

Kunst en cultuur en zo…

Niet dat ik me hier verveeld heb de afgelopen tijd, maar ik heb er  toch nog maar een klusje bij genomen. A.s. woensdag ga ik op de lagere school in Stanford een workshop geven aan een groep kinderen van de hoogste klas. Van de week ben ik dus even gaan kijken, en natuurlijk was alles anders dan in Nederland. Zo was er bijvoorbeeld discussie over wanneer de workshop gegeven kan worden, maar er was enige verwarring over wanneer de examens afgelopen waren… Vervolgens werd mij gevraagd waar ik de workshop wilde geven…eh? In het handvaardigheidslokaal? Eh…dat is er niet. Maar misschien buiten, onder die bomen? Tuurlijk, geweldig – hoe langer ik daar rond liep, hoe groter mijn glimlach werd :-))  Onnodig te zeggen dat er geen materiaal of gereedschap is. Maar goed, aan improviseren heb ik nooit een hekel gehad en de laatste paar maanden is het een tweede natuur geworden. Ondanks het ontbreken van van alles bruist de school van creativiteit, overal in de school hangen tekeningen en de oudste groepen hebben fantastische muurschilderingen gemaakt.school stanfordHelemaal enthousiast gemaakt door de sfeer van de school en geïnspireerd door mensen die kunst en cultuur onderwijs zo belangrijk vinden dat ze zonder middelen van alles voor elkaar boksen.

En toen kreeg ik een mailtje van een Nederlandse collega waarin ik las dat de gemeente Beverwijk per 1 juli het centrum voor de kunsten in Beverwijk wil sluiten. Ja, inderdaad, de plek waar les gegeven wordt in muziek, dans, theater en beeldende kunsten. Kortom, de dingen die het leven de moeite waard maken. Op een plek waar kinderen opgroeien die op school te eten krijgen omdat dat thuis niet altijd lukt zien ze het belang daarvan in. In Beverwijk ligt dat blijkbaar anders. Een nieuwe generatie kennis laten maken met alles wat van mensen Mensen kan maken mag geen geld kosten. Nou ja, als je je half zo druk kan maken als ik over dit dwaze plan, ga dan even naar de volgende site:
http://petities.nl/petitie/voorkom-sluiting-centrum-voor-de-kunsten-beverwijk en zie je enigzins het belang in van kunst en cultuur teken dan de petitie.

Sorry voor dit enigzins activistische blog, volgende keer weer mijn eigen avonturen.

Even in het kort – Willem is goed aangekomen, hij helpt me een handje met een gekregen (grote!) haakse slijper, en daarnaast vieren we een beetje vakantie in dit toch wel erg mooie land. (Trefwoorden van afgelopen week:Remco en Dorien op bezoek, kayakken, walvissen, zeeleeuwen, lekke band en weer heeeeeel lekker eten…details en verhalen volgen!)

 

Daar is ie dan…

 

Nou ja, bijna. Dat geldt zowel voor Willem als voor de mammoet. Wat Willem betreft – als ik dit stukje online zet zit hij in het vliegtuig, eindelijk op weg naar hier, naar mij. Wat betreft de mammoet – natuurlijk was het oorspronkelijke plan het beeld zo’n beetje af te hebben tegen de tijd dat Willem aan zou komen. Maar zoals jullie hebben kunnen volgen zat niet altijd alles mee. De vorm en de koppigheid van de stenen, de haperende haakse slijper, het hele schijven avontuur en meer regen dan ik me van een lente in Afrika voor had kunnen stellen. Dus áf, nee. Maar als ik de eerste foto’s vergelijk met die van vandaag zie ik wel degelijk dat die hoop stenen langzaam in de richting van mammoetvormig gaat. En omdat ik begrijp dat jullie dit zelf nou wel eens willen zien en de meesten van jullie niet binnenkort in een vliegtuig stappen om het van dichtbij te komen bekijken hier dan eindelijk maar weer eens wat plaatjes. Eerst nog even hoe het begon: een grote stapel stenen waar behalve ik niemand ook maar kop of staart aan kon herkennen. Maar ik werd er alleen maar blij van!opgestapelde stenenToen begon het grote werk. Rondom het beeld ontstond langzaam een steeds dikker wordende laag afgehakte steen, in rood, geel, grijs en wit.klein 8En dan de foto’s van vandaag – volgens mij is er langzamerhand wel degelijk sprake van kop en staart. Als je de plaatjes met elkaar vergelijkt kun je zien hoeveel materiaal er weggehaald is…je zou er moe van worden..nou, dat klopt. maar het is nu zaterdag avond dus dan mag dat ook.

vandaag 1vandaag 3Zo, tot zover. Ik ga lekker een avondje languit niks doen terwijl ik de uren tel tot morgen 14.15…

Oorwurmen.

Zoals beloofd – deze keer over oorwurmen. Maar meer voor muziek- dan voor dierenliefhebbers. Deze oorwurmen zijn namelijk geen diertjes, maar een benaming voor van die liedjes die in je hoofd gaan zitten. Omdat ik geen radio of pratend gezelschap heb krijgen ze alle kans gedurende de werkdag.  Meestal is het maar één regel die van toepassing is, en die blijft dan hangen tot een andere oorwurm hem opzij duwt. En wees gewaarschuwd -oorwurmen trekken zich niet altijd iets aan van je eigen goeie smaak.

Soms heb je geen idee waar die oorwurmen vandaan komen, maar bij mij worden ze vaak gelokt door de situatie. Als ik ‘s morgens bijvoorbeeld mijn kruiwagen tegen de berg opduw is daar Kate Bush- “..running up that hill ..”  Als ik de kruiwagen neerzet hoor ik “..don’t stand so close to me” van The Police, omdat ik hem niet dicht  bij een grote steen moet zetten om het de streepmuis niet te makkelijk te maken er in te klimmen. Als er regen dreigt zijn er veel liedjes, natuurlijk.  “..and every time it rains, you’re here in my heart-like the sun coming out” (ja, weer Kate), maar ook, schrik niet – “…de regen valt in stromen, ‘t is een trieste dag” (Rob de Nijs) en ” Its like rain, on your weddingday – waar mijn oorwurmpje vanzelf  “workingday” van maakt. En omdat het hier nogal eens stevig waait ontkom ik niet aan Maggie McNeal (“Storm en regen, westenwind..”) , “Don’t know why, there’s no sun up in the sky, stormy weather, since my man and I ain’t together..keeps raining all the time” (Billy Holiday), en natuurlijk “Wild is the wind” van Nina Simone, maar mijn oorwurm doet de versie van David Bowie (of van Wazco ;-). Op zo’n dag als vandaag, als het eerst droog is maar tegen de tijd dat je alles naar boven hebt gesjouwd begint te miezeren: “…vanochtend ben ik vroeg opgestaan, maar ik had net zo goed terug naar mijn bed kunnen gaan, een uur eerder of later of nooit, het maakt geen verschil..” (Grof geschut). Als het weer dan weer dan weer opknapt komt soms “…and the sun it was gold, though the sky it was grey..” uit The Queen and the Soldier van Susan Vega. grey and goldWordt het dan het echt Afrikaans warm: “Op het heetst van de dag, als het helemaal stil is, zo stil dat het lijkt op lawaai” (Blöf). Als er een klein dipje dreigt (een beeldhouwer is ook maar een mens hoor!) Joe Jackson’s “Discipline – will stop your hunger, discipline will quench your thirst, discipline will make you stronger, if it doesn’t kill you first.” wat dan natuurlijk vanzelf Seal’s “What doesn’t kill you makes you stronger” uitlokt. Verder met enige regelmaat: “Then it’s me and my machine for the rest of the morning, for the rest of the afternoon and the rest of my life.” (Millworker van JamesTaylor) en onvermijdelijk in dit geval “I say I’ll move a mountain, and I I’ll move a mountain -if she wants it out of the way. Crazy you call me sure, I’m crazy…”(Mathilde Santing) en uit datzelfde liedje ..the difficult I’ll do right now the impossible will take a little while.” Als er even niet zoveel gebeurt de oorwurm der oorwurmen “…I just know one small verse in the middle of it…” van Ann Brun (en de rest van dat liedje ben ik dan ook kwijt…) Als er een truck of tankwagen grote stof wolken maakt op de dirtroad boven me “…as we rattled ‘cross the African scrublands” (Marakesh van New Model Army.) steijn met perzikenEn sinds Steijn me kwam verrassen met de eerste perziken natuurlijk “…millions of peaches, peaches for me, millions of peaches, peaches for free..” van The President of the United States (nee, niet díe, zo heet dat bandje nou eenmaal.)

Waar nou ineens “Ladida lads”van The Whisper (ja, lang geleden!!) vandaan kwam was me aanvankelijk een raadsel. Tot ik weer een stel schreeuwende ibissen over hoorde vliegen – van het soort dat hier ‘hadida’ heet (Hadida, ladida…).

Vandaag is het 11 november (..is de dag,.enz) maar behalve Sint Maarten (met de bijkomende liedjes – zucht…) is het ook 96 jaar geleden dat er een eind kwam aan die onzinnig afschuwelijke eerste wereldoorlog (nee, ik weiger deze vernietigende nonsens met hoofdletters te schrijven!!) Maar zoals alle drama’s heeft het wel mooie liedjes opgeleverd –  neem nou The Green Fields of France (weet niet wie het ooit geschreven heeft, maar o.a. Bangers & Mash heeft het op het repertoire…Gelukkig schreef Marianne (S.) diezelfdedag toevallig een reactie in het gastenboek zodat ik die treurige tekst kan afwisselen met het hartvercheurend mooie “And Heaven Stood Still” van Willy Deville. Geheel ontoepasselijk, het was een bijzonder stormachtige dag, er stond niks stil, maar zooooooo’n mooi liedje dat ik zo vrij ben het you-tube  linkje toe te voegen voor de liefhebbers: http://www.youtube.com/watch?v=JmzGYgSs258

En iedereen die zich afvraagt of ik na een week of negen mijn muziekmaatjes al een beetje begin te missen…ja dus!

 

Dagelijks leven.

Deze keer over het dagelijks leven. Niet zozeer mijn eigen dagelijks leven, dat zou je saai kunnen noemen – om zes uur op, hard werken tot zes uur `s avonds, douchen, eten en dan om een uur of negen in bed vallen. Het dagelijks leven rondom mij is echter fascinerend genoeg om er nog maar eens een blogje aan te wijden. Bovendien besef ik terdege dat ik hier slechts op bezoek ben. Ik heb een verandering in het landschap aangebracht en hoewel het daar momenteel nog wat onrustig is speelt het in het leven van de echte bewoners van deze plek al een rol. Uitzichtpunt, opwarmplek, schuilplaats tegen zon of roofdieren…of dat nou langzaam mammoetvormig wordt of niet doet er niet toe voor het dagelijks leven om me heen. (Deze relativering heeft overigens geen enkele invloed op mijn werklust. En of dat wijs is of dom – het zal de beeldhouwer in mij net zo’n zorg zijn als de vorm van die berg stenen voor de dieren die er om, op of onder vertoeven. Een beeldhouwer maakt beelden, omdat dat de essentie van de beeldhouwer is, zoals een suikerbekkie (kolibrie) vliegt, zingt, baltst, jongen groot brengt, omdat het nu eenmaal suikerbekkie is.

Zo, na deze filosofische verhandeling hoog tijd voor plaatjes van het eerder genoemde dagelijks leven. Helaas geen suikerbekkies – die zijn doorgaans te beweeglijk om vast te leggen. Maar wel – een wandelende tak. En natuurlijk is die in Afrika net iets spectaculairder dan die op zich al fascinerende bewegende stokjes in het terrarium van ongeveer iedere lagere school in Nederland. Komt ie:wandelende tak

Hij deed het perfect – bewoog als een blaadje mee op de wind en deed in dat ritme iedere keer een bijna onzichtbaar stapje voorwaarts. Ik ben maar even aan de andere kant gaan werken tot ie weg was.  Ik ben tenslotte maar te gast hier. Een andere interessante ontmoeting was met deze sprinkhaan. Een centimeter of zeven groot, en in geval sprinkhaanvan nood kan hij een giftig schuim produceren. Gelukkig was er in dit geval geen nood. Ook al niet in paniek was dit kleine schildpadje dat ineens tussen schilpadje kleinde afgehakte brokken tegen mijn mammoet zat. Heb hem voorzichtig opgepakt en op een veiliger plek neergezet. Zelfs tijdens die actie bleef hij (of zij) met de kop buitenboord. Eigenlijk is het treurig gesteld met de mens dat we zo aangenaam verrast zijn als een dier niet bang voor ons is..maar ik moet zeggen dat ik hier veel van die gelukkige momenten meemaak. Ik zal jullie deze keer niet lastig vallen met wéér een foto van mijn boukopkoggelmander, maar ik zie hem dagelijks en schrik vaker van hem dan andersom. Ach wat, nog één keer dan – mijn bloukoppie! bloukop draak(Hij heeft een ongekleurde schub onder op zijn keel, en ik kan hem dus herkennen. Soms zit er een ander, tot mijn vaste zonaanbiddertje hem in de gaten krijgt. (Vrouwtjes bloukoppen zijn niet blauw maar grijs/bruin, dus dit is zeker een “hem”.) Een andere vaste bezoeker is de streepmuis. Ik heb wel het idee dat dit een andere is dan in het begin. Hij is kleiner dan de muis die ik eerst dagelijks zag. Heel wel mogelijk dat dit een nakomeling is van die eerste – ik zit hier al lang genoeg om aan tenminste de tweede generatie streepmuizen toe te zijn…

Die eerste streepmuis heb ik niet meer gezien na een waarschijnlijk traumatische ervaring. Hij (hoewel, ik denk zij) was in mijn gereedschapskoffer gekropen, had zich door vier boterhammen heen gevreten en had na nog een paar happen appel (of andersom, da’s lastig na te gaan…) geprobeerd weer weg te komen, maar was daarbij ongelukkigerwijs in de kruiwagen gevallen. Daar kon ze niet zonder hulp uit. Geen idee hoelang ze in paniek rondgerend heeft voor ik iets uit mijn koffer nodig had en haar hoorde. Natuurlijk heb ik heel voorzichtig de koffer uit de kruiwagen getild en de kruiwagen gekanteld tot ze er uit kon. Ze sprong bijna anderhalve meter in één keer, en daarna heb ik haar niet meer gezien. streepmuisNu is er dus een andere (duidelijk een mannetje trouwens, hoewel dat op de foto niet te zien is, omdat hij op de bewijsstukken zit..) En die is dol op brood met pindakaas…Genoeg voor vandaag. Volgende keer: oorwurmen! (Foto’s van de mammoet volgen als Willem hier is – over een week, hè,hè…wordt tijd!- dan blijft de stand van zaken een beetje een verrassing voor hem.

 

 

 

 

 

 

 

 

Mammoet in de maak.

Hè, hè, voor het eerst sinds ik hier ben heb ik vijf hele dagen achter elkaar kunnen werken. Ik was van plan de zaterdag er ook bij te nemen, maar de weergoden beslisten anders. Misschien wel goed hoor, het hakt er letterlijk en figuurlijk aardig in zo’n week, je voelt weer even waar je ook al weer spieren hebt. Om een idee te geven van mijn werkdagen, het gaat als volgt. Om een uur of zes sta ik op. Dan even Ginger (de hond) goeiemorgen aaien, brood smeren, ontbijtje maken en dan mijn werkkleren aan. Naar buiten, de eerste haspel uitrollen, terug om de kruiwagen met de overige drie haspels en mijn koffer met gereedschap eerst door het grind en dan de weg omhoog te duwen naar het beeld. Onderweg rol ik de overige haspels af en dan ben tegen kwart voor 7 klaar om te beginnen. En dan lekker de hele dag aan het werk. Af en toe een broodje, appeltje, banaantje, en meestal is er dan wel een streepmuis in de buurt om de kruimeltjes op te ruimen. En op de steen regelmatig een bloukoppie, voor de gezelligheid.  Wat een beeldhouwer draagt? ‘s Morgens eerst meestal nog een vest, maar vaak kan dat in de loop van de dag uit.

aan het werkDan kunnen ook de broekspijpen opgerold en de zonnebrandcrème gesmeerd, want hoewel het meestal genoeg waait om het niet in de gaten te hebben is de zon Afrikaans sterk.Dus jawel, ook een hoedje op tegen de zon.. (Als beeldhouwer kun je beter geen ijdeltuit zijn.)
Zoals je ook op de foto ziet – de werkhouding is niet altijd helemaal ergonomisch verantwoord. Maar ja, als de steen niet kan bewegen moet de beeldhouwer dat maar doen. Zo gaat dat dan door tot het tegen zessen wel genoeg geweest is, dan wordt het hele kruiwagen verhaal in omgekeerde volgorde herhaald. Dan buiten schoenen uit, heel voorzichtig naar de douche lopen, daar alle stoffige troep uit en proberen schoon te worden onder een heerlijke welverdiende douche. (Aan de witte (!) handdoeken te zien lukt dat bijna nooit helemaal..) Vervolgens schuif ik aan aan de keukenbar waar Steijn of Harry een onveranderlijk heerlijk maaltijd bereiden terwijl ik gezellig klets of mijn mail lees.

En waar al dat gehak en gezaag nou toe leidt? Kijk en vergelijk –  de eerste foto van half september toen de stenen net gestapeld waren, de tweede en derde van vandaag.klein 1

klein zondag 26 oktklein vooraanzicht zondag

Helden.

Dit wordt een ouderwets sprookje. Er was eens,in een land hier ver vandaan, een jonkvrouw (‘t is een sprookje, toch?) in nood. Zij had namelijk de bijzonder eervolle maar zware opdracht gekregen om voor de prins van de berg een grote mammoet te hakken uit een hele stapel enorm harde stenen.

Nu was de jonkvrouw in kwestie niet voor een kleintje vervaard waar het hakken betrof, maar het probleem was dat er in het hele land geen gereedschap te krijgen was dat sterk genoeg was om deze bijzondere steen te bewerken. Al het gereedschap werd zo snel bot dat ze wel eens dacht dat het nooit zou lukken deze enorme klus te klaren. Maar opgeven was geen optie. Niet dat ze, zoals dat in een beetje sprookje gaat, zou worden opgegeten door een draak – de draak was bloukop met gereedschapin dit geval een alleraardigst bloukopkoggelmandertje, niet van zins of groot genoeg om haar op te eten. Ook niet omdat ze anders tegen haar zin in met de prins zou moeten trouwen, want de prins was al heel gelukkig met een andere prins. Maar gewoon, omdat opgeven zo…nou ja…zo onáf is. Als je opgeeft weet je nooit hoe het afloopt, en niets zo irritant als een sprookje zonder eind.

Kortom, de jonkvrouw maakte een plan, en vroeg een hele  beroemde beeldhouwwinkel uit haar geboorteland een goed stuk gereedschap op te sturen. Het opsturen was weliswaar nog duurder dan het gereedschap zelf, maar het sprookje speelt zich dan ook af in een heel ver land.  Maar helaas, blijkbaar zat er ergens ook een boze heks in het  sprookje, of een foute tovenaar, hoe dan ook, het  gereedschap kwam maar niet…

Hier werd de jonkvrouw een nogal verdrietig van, en zenuwachtig, want het beeld moest af! Toen kwam de eerste held in het sprookje langs, die vertelde  dat zijn dochter een paar dagen later naar het verre land zou afreizen. Dus nam de jonkvrouw een kloek besluit, en vroeg de beroemde beeldhouwwinkel om nóg zo’n duur stuk  gereedschap, en dat op te sturen naar de dochter van held nummer één. Maar helaas, ook bij beroemde beeldhouwwinkels zit wel eens iemand niet goed op te letten, en zo werd het pakketje verstuurd naar het adres van de jonkvrouw, en niet van de heldendochter!

Nu wordt het tijd voor de echte helden in dit verhaal, laten we ze Willem en Harry noemen, omdat ze zo heten. Willem, was door een raar toeval thuis in plaats van in België. Door een ander toeval was dit thuis ook het thuis van de jonkvrouw, waar het pakketje dus bezorgd was, en door weer een heel ander toeval ook tijdelijk het thuis van Harry.  Toen Willem de wanhoop (en nog wat andere, blog-ongeschikte termen) van de jonkvrouw vernam besloot hij,  zoals een echte held, tegen alle logica in, een reddingsactie te beginnen. En Harry deed natuurlijk mee!

Hoewel de jonkvrouw er van overtuigd was dat de dochter al lang vertrokken was besloten onze helden te gaan bellen naar het adres waar het pakje bezorgd had moeten worden. Dat lukte niet, maar wel kregen ze een buurvrouw aan de lijn. Zij hing een briefje op, de dochter bleek niet vrijdag maar pas zondag te vertrekken, dochter belde onze mammoet 23 okthelden, die na een vreugde dansje eensgezind riepen: te paard! om vervolgens in de auto te stappen om het pakje te bezorgen bij de dochter, die het mee nam op haar lange reis naar het land waar een bijzonder opgeluchte jonkvrouw het in ontvangst nam. En ze hakte nog lang en gelukkig.

Naschrift: heel hartelijk dank aan de echte helden van deze wereld – Just (inderdaad, die van Dutchies) en zijn dochter Rodée, haar bovenbuurvrouw, Steijn voor het stukje van Hermanus naar Stanford en natuurlijk Harry en mijn persoonlijke favoriete held Willem. De antihelden zijn deze keer de beeldhouwwinkel – een uitstekend gesorteerde winkel met deskundig personeel, dat wel hard aan vakantie dan wel een opfriscursus logistiek en vooral communicatie toe is…

(PS waarschijnlijk heeft het lezen van “Griet skryf ‘n sprokie” van wel enigzins bijgedragen aan de vorm van bovenstand verhaal)

Allemaal beessies…

Het weer van vandaag: ‘s morgens hier en daar een bui, ‘s middags af en toe regen…ik heb dus even de tijd om te schrijven. Eerst maar even het volgende hoofdstukje in de schijven-soap: er is er één onderweg vanuit Nederland, die heeft vertraging opgelopen bij de douane, is daar wel weer weg maar niemand weet precies waar hij nu is… Dat is natuurlijk niet echt geruststellend. Maar…toen we afgelopen maandag bij Joke en Just van Dutchies op het terras zaten vertelden ze dat hun dochter vrijdag vanuit Nederland hierheen vliegt, en dat ze wel wat mee kon nemen voor me. Dus, de beeldhouwwinkel gemaild, en als alles goed gaat ligt er vandaag een schijf in Amsterdam die van het weekend hier is! Aangezien we zondag toch in Dutchies zijn zou dat kunnen betekenen dat ik vanaf maandag serieus met het goede gereedschap aan het werk kan! We zijn trouwens zondag in Dutchies omdat ik mee ga spelen met een pianist. (Ja leuk! Mocht je in de buurt zijn – rond een uur of vijf..).

DSCF0177Verder het dagelijks leven op en rond de steen..mijn bloukopkoggelmander heeft soms gezelschap van een tweede, en één keer zelfs van een derde. Die derde was een kleintje, die wijselijk uit de buurt bleef terwijl de twee groten elkaar verjaagden. Maar zolang ze uit elkaars gezichtsveld blijven gaat het goed. Eén van de twee zit soms binnen handbereik naar me te kijken. Als ik dan stof maak doet ie zijn oogjes dicht of kruipt even achter een steen, maar hij blijft de hele dag naar me kijken..

Deze dame (een dame, want de mannetjes hebben vleugels!) kroop over de grond richting mijn steen..toen ik te dicht bij kwam stak ze cape mountain cockraochhaar achterlijf in de lucht en richtte op mij..ik heb maar niet gewacht wat ze van plan was. Op internet las ik dat ze een soort stinkende vloeistof spuiten als ze zich bedreigt voelen. Ze schijnen ook te kunnen piepen als het echt eng wordt voor ze, maar blijkbaar viel ik nog wel mee. Voor de liefhebbers – het ziet er uit als een reuze pissebed (centimeter of 5/6!) maar het is een Cape Mountain cockraoch – een kakkerlak dus.

streepmuisjeGelukkig zijn er ook aaibaardere soorten in de buurt. Deze streepmuis maakt dankbaar gebruik van mijn slordige lunchgewoontes. (Die er sinds ik dit weet niet minder slordig op geworden zijn.)

Volgende keer weer nieuws over en foto’s van de mammoet hoor!