Ter afsluiting – de introductie.

schijven Zevenenveertig kleine en twee grote schijven na aanvang staat ie daar dan. De mammoet. Natuurlijk kun je niet zomaar 21 ton mammoet achterlaten zonder die netjes voorgesteld te hebben aan de mensen uit de omgeving. Er moest dus iets gebeuren. Een onthulling? Inwijding?  Feestje? Introductie? Nou ja, alles tegelijk eigenlijk. Omdat op het laatste moment de tijd ineens harder leek te vliegen dan normaal te doen gebruikelijk was er ineens nog maar weinig van over. Maar veel enthousiasme maakte dat ruimschoots goed. Harry schreef een uitnodiging die blijkbaar zo uitnodigend was dat vrijwel alle genodigden er gehoor aan gaven. Steijn maakte een veelheid aan heerlijke hapjes. Ik liet in Stanford foto’s van de mammoet af drukken als aandenken aan deze “First sighting of the mammoth”. Willem bereidde zich op zijn eigen manier voor op zijn rol in het geheel.samen met de mammoet

En zo stond om vijf uur de vonkelwijn klaar, en kwam tot onze niet geringe verbazing iedereen rond de afgesproken tijd aan. Harry hield een korte inleiding over het project, dat de eerste in hopenlijk een lange reeks bijzondere uitwisselingsprojecten is. Toen was het mijn beurt om te vertellen. Over de mammoet, wiens voorouders 2 miljoien jaar geleden vanuit Afrika naar Europa ging, gevolgd door onze eigen voorouders. Waardoor  de mammoet een uitstekend symbool is voor de band tussen in het algemeen Afrika en Europa, en in het bijzonder tussen Stanford en Wijk aan Zee. En toen kwam het officiële moment, met natuurlijk een officiële persoon… Van deze dag sint in zwembadheb ik zelf geen foto’s gemaakt, omdat ik er in het echt van wilde genieten in paats van met een schermpje er tussen. Maar wel hebbben we eerder genoemde officiële persoon later die week ontmoet, toen hij toevallig op dezelfde mooie plek als wij van een welverdiende plons in het koele water genoot. En laten we daar nou wèl een plaatje van hebben…

Terwijl ik dit schrijf zijn Willem en ik  al weer vijf dagen terug in Nederland (over plons in koel water gesproken…wat een weer hier!). Heerlijk om alle lieve mensen hier weer te zien, en weer lekker muziek te maken. En verder? Eerst met een dikke trui en twee paar sokken langzaam weer wennen aan mijn eigen leven. En vaak terug denken aan dit geweldige avontuur, en aan alle reacties op dit met veel plezier geschreven blog. Met dank aan alle trouwe lezers!mammoet plaatjemammoet van voren

 

Die bron.

Die bron is de naam van de school in Stanford waar ik een ochtend minstens net zoveel nieuwe dingen heb geleerd als de kinderen die bij me kwamen “beeldhouwen”.  Eerst maar een plaatje van het “klaslokaal” waar een en ander plaatsvond. klaslokaalEerlijk gezegd het mooiste lokaal waar ik ooit een les heb gegeven :-)  Zoals verwacht ging niets zoals verwacht. Er waren 15 in plaats van de afgesproken 12 kinderen, maar ik had voor de zekerheid 20 stukken gips gegoten, dus geen probleem. Iemand anders zou voor gereedschap zorgen, en die had inderdaad bestek geregeld. Vismesjes – niet die om te fileren maar van die mooie voor aan tafel, en vorken (..?) Twaalf in totaal, maar dat mocht de pret niet drukken – ik had scherven van mijn steen meegenomen om te laten zien, en die bleken ook prima te werken. Ik heb ze eerst verteld wie ik ben wat ik doe, en dan in het bijzonder waarom ik hier ben. Ik had gereedschap meegenomen, en foto’s van de mammoet en ander werk. Toen heb ik verteld over fossielen, uitgestorven en bestaande dieren, en allerlei plaatjes laten zien van ongelofelijk rare dieren (zoek maar eens op ‘blobfish’, zeenaaktslak of pangolin bijvoorbeeld…). diebron2En toen aan de slag – duidelijk voor het eerst, maar vol enthousiasme. “Opdracht” was een dier, bestaand of zelfverzonnen. Telkens als ik langs liep vroeg ik ze een paar dingen – Wat ben je aan het maken? – dat was een vraag die ze wel verwachten. Maar daarna vroeg ik dingen als “Hoe diebron 1heet ie? Is ie giftig? Waar woont ie? Wat eet ie? Bij deze vragen was er aanvankelijk enige aarzeling – het Zuid Afrikaanse lesgeven gaat als ik het zo inschat iets meer van boven naar beneden, en ik praat graag op gelijk niveau met leerlingen. Dat was even wennen, maar kinderen zijn uiteindelijk overal hetzelfde en toen kwamen de verhalen. “It is a ????gogga (=kever,insect). It is not poisonous, you can eat it – especially good on the braai!” Kortom, ik had ouderwets lol met een groep bijna-pubers die ongetwijfeld nog wel eens terugdenken aan de raarste les die ze ooit gehad hebben. diebron3Na afloop moesten alle tafels en stoelen natuurlijk weer schoon, en de leerlingen zelf en hun kleren ook. Dat  ging allemaal in één diebron4moeite door op de binnenplaats van de school,  bij de kraan. Drogen is in de Afrikaanse zon zo gebeurd. Vervolgens nog een foto met z’n allen, mét het werk, en dat was het dan weer…allemaal een ervaring rijker.dibron5