Even niet chronologisch.

Want dan zou ik eerst moeten vertellen hoe leuk het was een paar dagen toerist te zijn met Willem, Remco en Dorien, hoe fantastisch het was op de school en dat mijn bloukopkoggelmander verkering heeft. Maar er is nóg belangrijker nieuws te melden. Jawel. Het is zo ver.

Haesfarm Stanford heeft een mammoet.

willem aan het werk

 

Willem heeft me een paar dagen enorm geholpen met een grote, gekregen haakse slijper (Marian, thank you so much!). Omdat hij geen werkkleren bij zich had heeft hij van mij een Zuid Afrikaans werkpak gekregen. Ietwat krapjes, dat wel…

 

Wat een luxe, een medewerker. Normaal gesproken gebeurd er niks als ik het niet doe. Maar nu – terwijl ik rustig aan de ene kant van de steen zit te hakken is Willem aan  de andere kant aan het zagen. Dat schiet lekker op! We slaan meteen aan het fantaseren over reizen en beelden die we gaan maken – Willem voor de grote lijnen en ik voor de finishing touch.

detail

 

 

Door Willem’s werklust lijken de laatste loodjes voor mij ineens veel lichter, en hij brengt me op het idee een laatste detail toe te voegen – waar ik nu de tijd voor heb omdat ik het zaagwerk aan hem kan over laten.

 

 

 

 

En dan ineens is daar dat gekke moment dat je besluit dat het goed is zo. Klaar. Het is wat het is, het is wat het moet zijn. Op zo’n moment voel je alles tegelijk. Het geweldige gevoel dat het gelukt is en de vreugde dat Willem er is omdat moment te delen zorgen voor een enorme smile. En tegelijkertijd voel je achter je stoffige werkbril je ogen branden omdat het nu voorbij is – het harde werk op deze prachtige plek. Bijna tijd voor afscheid. Opruimen, inpakken – maar eerst de vreugde delen met Harry, Steijn en een fles vonkelwijn!welverdiende vonkelwijnEn daar is ie dan. Linkerpoot voorwaarts, kop in de wind, de coördinaten van de plaats van bestemming op de rechter zijflank. Vastberaden richting Wijk aan Zee. Net als twee miljoen jaar geleden, toen de onze voorouders achter de voorouders van de mammoet aan naar Europa kwamen. mammot van voren

mammoet zijaanzichtMammoet, 21 ton steen als symbool van de verbinding tussen Stanford en Wijk aan Zee. Een stukje van mij blijft in Zuid Afrika.

5 reacties op “Even niet chronologisch.

  1. Wat issie mooi Sjan! En wat een fijn stoer idee die coördinaten erop. Mogen we ook n foto met jou ernaast om te zien hoe groot hij is? Gefeliciteerd en n dikke kus en knuffel, ook van buurman Jan!

  2. Hoi Sjanneke,
    Jeetje, wat een geweldig “monument” heb je daar neer gezet, super hoor!! En wat bijzonder dat je dat moment hebt kunnen beleven samen met Willem, fantastisch. Je laat nu zeker een stukje van jezelf daar achter, waardoor je wellicht een gevoel krijgt van “iets met ‘t land te hebben”…….?
    Ik hoop dat jullie nog even tijd hebben om wat meer van het prachtige land te gaan zien en wens jullie nog heel fijne dagen daar; geniet ervan!
    Eerstvolgende keer dat ik in de buurt van Kaapstad ben, zal ik je kunstwerk zeker gaan bewonderen. (geef je me ff ‘t mammoetadres?)
    Lieve groet, Anneke.

  3. Wat moet dit een heerlijk gevoel voor je (jullie!) zijn! Mammoet af en klaar en nu nog meer schoonheid van het land gaan zien!
    Gefelcitieerd!!!!!!!!!!!!! xx

  4. Fantastisch dat het jou/jullie gelukt is en wat een sprookjes verhaal is het geworden. ‘Er was eens…tegenslag en ellende, kou en slecht weer….en toen kwam de prins met de blauwe vogel….die kuste de mammoet met zijn haakse slijper, tevoorschijn getoverd door een goede fee…het weer werd zonnig genoeg voor een zonnebril, alles kwam goed … en zij leefden nog lang en gelukkig!’
    Gefeliciteerd!!! Geniet nog even van het land en de vrije tijd.

  5. ongelofelijk wat een prachtprestatie!!!! ik ben bijzonder trots op u en tevens kondig ik met trots de oprichting van de Ouwe Dibbes fanclub aan. Aanmelden bij de voorzitter (ik)

Reacties zijn gesloten.