Dagelijks leven.

Deze keer over het dagelijks leven. Niet zozeer mijn eigen dagelijks leven, dat zou je saai kunnen noemen – om zes uur op, hard werken tot zes uur `s avonds, douchen, eten en dan om een uur of negen in bed vallen. Het dagelijks leven rondom mij is echter fascinerend genoeg om er nog maar eens een blogje aan te wijden. Bovendien besef ik terdege dat ik hier slechts op bezoek ben. Ik heb een verandering in het landschap aangebracht en hoewel het daar momenteel nog wat onrustig is speelt het in het leven van de echte bewoners van deze plek al een rol. Uitzichtpunt, opwarmplek, schuilplaats tegen zon of roofdieren…of dat nou langzaam mammoetvormig wordt of niet doet er niet toe voor het dagelijks leven om me heen. (Deze relativering heeft overigens geen enkele invloed op mijn werklust. En of dat wijs is of dom – het zal de beeldhouwer in mij net zo’n zorg zijn als de vorm van die berg stenen voor de dieren die er om, op of onder vertoeven. Een beeldhouwer maakt beelden, omdat dat de essentie van de beeldhouwer is, zoals een suikerbekkie (kolibrie) vliegt, zingt, baltst, jongen groot brengt, omdat het nu eenmaal suikerbekkie is.

Zo, na deze filosofische verhandeling hoog tijd voor plaatjes van het eerder genoemde dagelijks leven. Helaas geen suikerbekkies – die zijn doorgaans te beweeglijk om vast te leggen. Maar wel – een wandelende tak. En natuurlijk is die in Afrika net iets spectaculairder dan die op zich al fascinerende bewegende stokjes in het terrarium van ongeveer iedere lagere school in Nederland. Komt ie:wandelende tak

Hij deed het perfect – bewoog als een blaadje mee op de wind en deed in dat ritme iedere keer een bijna onzichtbaar stapje voorwaarts. Ik ben maar even aan de andere kant gaan werken tot ie weg was.  Ik ben tenslotte maar te gast hier. Een andere interessante ontmoeting was met deze sprinkhaan. Een centimeter of zeven groot, en in geval sprinkhaanvan nood kan hij een giftig schuim produceren. Gelukkig was er in dit geval geen nood. Ook al niet in paniek was dit kleine schildpadje dat ineens tussen schilpadje kleinde afgehakte brokken tegen mijn mammoet zat. Heb hem voorzichtig opgepakt en op een veiliger plek neergezet. Zelfs tijdens die actie bleef hij (of zij) met de kop buitenboord. Eigenlijk is het treurig gesteld met de mens dat we zo aangenaam verrast zijn als een dier niet bang voor ons is..maar ik moet zeggen dat ik hier veel van die gelukkige momenten meemaak. Ik zal jullie deze keer niet lastig vallen met wéér een foto van mijn boukopkoggelmander, maar ik zie hem dagelijks en schrik vaker van hem dan andersom. Ach wat, nog één keer dan – mijn bloukoppie! bloukop draak(Hij heeft een ongekleurde schub onder op zijn keel, en ik kan hem dus herkennen. Soms zit er een ander, tot mijn vaste zonaanbiddertje hem in de gaten krijgt. (Vrouwtjes bloukoppen zijn niet blauw maar grijs/bruin, dus dit is zeker een “hem”.) Een andere vaste bezoeker is de streepmuis. Ik heb wel het idee dat dit een andere is dan in het begin. Hij is kleiner dan de muis die ik eerst dagelijks zag. Heel wel mogelijk dat dit een nakomeling is van die eerste – ik zit hier al lang genoeg om aan tenminste de tweede generatie streepmuizen toe te zijn…

Die eerste streepmuis heb ik niet meer gezien na een waarschijnlijk traumatische ervaring. Hij (hoewel, ik denk zij) was in mijn gereedschapskoffer gekropen, had zich door vier boterhammen heen gevreten en had na nog een paar happen appel (of andersom, da’s lastig na te gaan…) geprobeerd weer weg te komen, maar was daarbij ongelukkigerwijs in de kruiwagen gevallen. Daar kon ze niet zonder hulp uit. Geen idee hoelang ze in paniek rondgerend heeft voor ik iets uit mijn koffer nodig had en haar hoorde. Natuurlijk heb ik heel voorzichtig de koffer uit de kruiwagen getild en de kruiwagen gekanteld tot ze er uit kon. Ze sprong bijna anderhalve meter in één keer, en daarna heb ik haar niet meer gezien. streepmuisNu is er dus een andere (duidelijk een mannetje trouwens, hoewel dat op de foto niet te zien is, omdat hij op de bewijsstukken zit..) En die is dol op brood met pindakaas…Genoeg voor vandaag. Volgende keer: oorwurmen! (Foto’s van de mammoet volgen als Willem hier is – over een week, hè,hè…wordt tijd!- dan blijft de stand van zaken een beetje een verrassing voor hem.

 

 

 

 

 

 

 

 

10 reacties op “Dagelijks leven.

  1. Ha lieve Sjanneke,

    Ben zo blij dat ik je bloglink weer terug heb! Inmiddels heb ik ze allemaal gelezen, en ben ik gelukkig weer helemaal bij. Mocht je ooit een carrière-switch willen maken …. Je verslagen toveren onveranderlijk zo’n oor tot oor-grijns op mijn gezicht (ja, sorry, ook die waar het allemaal niét goed gaat, maar dat komt dan gewoon door hoe je het beschrijft ;) )
    Maar nee: we willen toch ook echt je beelden niet missen. Misschien is dit wel een leuke balans, zo??
    Wat is het prachtig om te zien hoe de mammoet langzaam uit al die stenen tevoorschijn komt, en wat zou ik het (en jou) af en toe graag even ‘live’ willen zien. Gewoon zo maar even langslopen …
    Ondertussen gebeurt hier natuurlijk ook van alles, onder andere dat ik volgende maand ga verhuizen. Yesss!!! Naar een vrijstaand huis op een berg (berg bestaande uit veel stenen. Waar andere mensen in wonen. Dat wel. Maar toch.) Zwaanstraat 17, (tegenover 16-18), bovenste etage, veel licht, veel zon, weinig vocht, veel ruimte (want met grote zolder), voor en achter balkon, links, rechts en boven geen buren, en op waggel-afstand van Sonnevanck. Kan slechter toch?
    Woensdag contract getekend; gisteren wezen kijken, en het voelt er héél goed.
    Fijn dat die Willem eindelijk naar je onderweg is nu. Ik wens jullie een heel bijzonder lekkere tijd toe daar! En voor al die mensen hier (waaronder ik) die je missen: ook fijn dat je over een tijdje weer hier bent .

    Liefs en knuffel voor jou en Willem en Harry en Steijn!

    Xxxx

    Plien

  2. Ik ben helemaal bijgelezen, geweldig, al je sprookjes en schijfjes en beesies. We missen jou ook!

  3. Nou Sjanneke, ik kan maar een ding zeggen: ” And heaven stood still!” . Supergaaf.

  4. Hoi Sam,

    leuke verhalen. Ben benieuwd hoe het eind resultaat gaat worden.

    Groetjes

    ro

  5. Lieve Hakster,
    Ik geniet van alles wat je schrijft. Ik zie uit naar alle stukjes die je nog met ons ga delen! Groetjes uit wijk aan zee. Aline

  6. Hoi Sjanneke,
    Net je nieuwe verhaal weer gelezen, geweldig, zoals je b.v. duidelijk maakt dat je het geslacht van de streepmuis niet kunt vast stellen…….!! Wel heel gezellig lijkt me, al dat leven zo vlak om je heen, zo ben je nooit alleen. En wat een verscheidenheid aan dieren he. Heb de indruk dat je ‘t wel naar je zin hebt daar…. Leuk dat Willem binnenkort weer komt, heb je dan ook “even” tijd om samen door te brengen? Ben wel benieuwd naar de mammoet hoor!
    Lieve groet, ook aan Willem, Anneke.

  7. prachtig verhaal weer! komt Willem met de zeepkist of gewoon met de zweefkist?

  8. Ha Sjan,

    Wat leuk om steeds je verhalen te lezen. Jaloersmakend, dat wel! We zijn benieuwd naar de mammoetvorderingen maar we begrijpen dat Willem de eerste moet zijn en dat je dus recente foto’s achterhoudt.
    Moppig ook; al dat dierenbezoek. Zo’n streepmuis, het klinkt toch interessanter dan onze wijk aan Zee’ se muizen. Hoewel poes Roosje toch regelmatig heel trots een exemplaar komt brengen (en wat een teleurstelling als ik er dan niet blij mee ben).
    Veel liefs van ons, Lydia&Hans

  9. Leuk die verhalen over de beestjes.
    Wat zul je blij zijn als je Willem er weer is.Ik ben ook heel benieuwd naar je Mammoet.
    Hier was het vandaag mooi weer.We zijn naar Haarlem geweest en ik heb kadootjes voor Sinterklaas gekocht.Heerlijke tijd is dit.Ook al gelooft er geen meer.Willem was prachtig als Sinterklaas.Lachen.
    Sjanneke nog veel succes en geniet weer samen over een week.
    Kus Trees

  10. Wat een heerlijk verslag weer Sjanneke, dank je wel!!! Vel plezier met je beestjes, én de mammoet, en alles wat je daar ‘als gast’ mee mag maken!!! xx

Reacties zijn gesloten.