Even niet chronologisch.

Want dan zou ik eerst moeten vertellen hoe leuk het was een paar dagen toerist te zijn met Willem, Remco en Dorien, hoe fantastisch het was op de school en dat mijn bloukopkoggelmander verkering heeft. Maar er is nóg belangrijker nieuws te melden. Jawel. Het is zo ver.

Haesfarm Stanford heeft een mammoet.

willem aan het werk

 

Willem heeft me een paar dagen enorm geholpen met een grote, gekregen haakse slijper (Marian, thank you so much!). Omdat hij geen werkkleren bij zich had heeft hij van mij een Zuid Afrikaans werkpak gekregen. Ietwat krapjes, dat wel…

 

Wat een luxe, een medewerker. Normaal gesproken gebeurd er niks als ik het niet doe. Maar nu – terwijl ik rustig aan de ene kant van de steen zit te hakken is Willem aan  de andere kant aan het zagen. Dat schiet lekker op! We slaan meteen aan het fantaseren over reizen en beelden die we gaan maken – Willem voor de grote lijnen en ik voor de finishing touch.

detail

 

 

Door Willem’s werklust lijken de laatste loodjes voor mij ineens veel lichter, en hij brengt me op het idee een laatste detail toe te voegen – waar ik nu de tijd voor heb omdat ik het zaagwerk aan hem kan over laten.

 

 

 

 

En dan ineens is daar dat gekke moment dat je besluit dat het goed is zo. Klaar. Het is wat het is, het is wat het moet zijn. Op zo’n moment voel je alles tegelijk. Het geweldige gevoel dat het gelukt is en de vreugde dat Willem er is omdat moment te delen zorgen voor een enorme smile. En tegelijkertijd voel je achter je stoffige werkbril je ogen branden omdat het nu voorbij is – het harde werk op deze prachtige plek. Bijna tijd voor afscheid. Opruimen, inpakken – maar eerst de vreugde delen met Harry, Steijn en een fles vonkelwijn!welverdiende vonkelwijnEn daar is ie dan. Linkerpoot voorwaarts, kop in de wind, de coördinaten van de plaats van bestemming op de rechter zijflank. Vastberaden richting Wijk aan Zee. Net als twee miljoen jaar geleden, toen de onze voorouders achter de voorouders van de mammoet aan naar Europa kwamen. mammot van voren

mammoet zijaanzichtMammoet, 21 ton steen als symbool van de verbinding tussen Stanford en Wijk aan Zee. Een stukje van mij blijft in Zuid Afrika.

Kunst en cultuur en zo…

Niet dat ik me hier verveeld heb de afgelopen tijd, maar ik heb er  toch nog maar een klusje bij genomen. A.s. woensdag ga ik op de lagere school in Stanford een workshop geven aan een groep kinderen van de hoogste klas. Van de week ben ik dus even gaan kijken, en natuurlijk was alles anders dan in Nederland. Zo was er bijvoorbeeld discussie over wanneer de workshop gegeven kan worden, maar er was enige verwarring over wanneer de examens afgelopen waren… Vervolgens werd mij gevraagd waar ik de workshop wilde geven…eh? In het handvaardigheidslokaal? Eh…dat is er niet. Maar misschien buiten, onder die bomen? Tuurlijk, geweldig – hoe langer ik daar rond liep, hoe groter mijn glimlach werd :-))  Onnodig te zeggen dat er geen materiaal of gereedschap is. Maar goed, aan improviseren heb ik nooit een hekel gehad en de laatste paar maanden is het een tweede natuur geworden. Ondanks het ontbreken van van alles bruist de school van creativiteit, overal in de school hangen tekeningen en de oudste groepen hebben fantastische muurschilderingen gemaakt.school stanfordHelemaal enthousiast gemaakt door de sfeer van de school en geïnspireerd door mensen die kunst en cultuur onderwijs zo belangrijk vinden dat ze zonder middelen van alles voor elkaar boksen.

En toen kreeg ik een mailtje van een Nederlandse collega waarin ik las dat de gemeente Beverwijk per 1 juli het centrum voor de kunsten in Beverwijk wil sluiten. Ja, inderdaad, de plek waar les gegeven wordt in muziek, dans, theater en beeldende kunsten. Kortom, de dingen die het leven de moeite waard maken. Op een plek waar kinderen opgroeien die op school te eten krijgen omdat dat thuis niet altijd lukt zien ze het belang daarvan in. In Beverwijk ligt dat blijkbaar anders. Een nieuwe generatie kennis laten maken met alles wat van mensen Mensen kan maken mag geen geld kosten. Nou ja, als je je half zo druk kan maken als ik over dit dwaze plan, ga dan even naar de volgende site:
http://petities.nl/petitie/voorkom-sluiting-centrum-voor-de-kunsten-beverwijk en zie je enigzins het belang in van kunst en cultuur teken dan de petitie.

Sorry voor dit enigzins activistische blog, volgende keer weer mijn eigen avonturen.

Even in het kort – Willem is goed aangekomen, hij helpt me een handje met een gekregen (grote!) haakse slijper, en daarnaast vieren we een beetje vakantie in dit toch wel erg mooie land. (Trefwoorden van afgelopen week:Remco en Dorien op bezoek, kayakken, walvissen, zeeleeuwen, lekke band en weer heeeeeel lekker eten…details en verhalen volgen!)

 

Daar is ie dan…

 

Nou ja, bijna. Dat geldt zowel voor Willem als voor de mammoet. Wat Willem betreft – als ik dit stukje online zet zit hij in het vliegtuig, eindelijk op weg naar hier, naar mij. Wat betreft de mammoet – natuurlijk was het oorspronkelijke plan het beeld zo’n beetje af te hebben tegen de tijd dat Willem aan zou komen. Maar zoals jullie hebben kunnen volgen zat niet altijd alles mee. De vorm en de koppigheid van de stenen, de haperende haakse slijper, het hele schijven avontuur en meer regen dan ik me van een lente in Afrika voor had kunnen stellen. Dus áf, nee. Maar als ik de eerste foto’s vergelijk met die van vandaag zie ik wel degelijk dat die hoop stenen langzaam in de richting van mammoetvormig gaat. En omdat ik begrijp dat jullie dit zelf nou wel eens willen zien en de meesten van jullie niet binnenkort in een vliegtuig stappen om het van dichtbij te komen bekijken hier dan eindelijk maar weer eens wat plaatjes. Eerst nog even hoe het begon: een grote stapel stenen waar behalve ik niemand ook maar kop of staart aan kon herkennen. Maar ik werd er alleen maar blij van!opgestapelde stenenToen begon het grote werk. Rondom het beeld ontstond langzaam een steeds dikker wordende laag afgehakte steen, in rood, geel, grijs en wit.klein 8En dan de foto’s van vandaag – volgens mij is er langzamerhand wel degelijk sprake van kop en staart. Als je de plaatjes met elkaar vergelijkt kun je zien hoeveel materiaal er weggehaald is…je zou er moe van worden..nou, dat klopt. maar het is nu zaterdag avond dus dan mag dat ook.

vandaag 1vandaag 3Zo, tot zover. Ik ga lekker een avondje languit niks doen terwijl ik de uren tel tot morgen 14.15…

Oorwurmen.

Zoals beloofd – deze keer over oorwurmen. Maar meer voor muziek- dan voor dierenliefhebbers. Deze oorwurmen zijn namelijk geen diertjes, maar een benaming voor van die liedjes die in je hoofd gaan zitten. Omdat ik geen radio of pratend gezelschap heb krijgen ze alle kans gedurende de werkdag.  Meestal is het maar één regel die van toepassing is, en die blijft dan hangen tot een andere oorwurm hem opzij duwt. En wees gewaarschuwd -oorwurmen trekken zich niet altijd iets aan van je eigen goeie smaak.

Soms heb je geen idee waar die oorwurmen vandaan komen, maar bij mij worden ze vaak gelokt door de situatie. Als ik ‘s morgens bijvoorbeeld mijn kruiwagen tegen de berg opduw is daar Kate Bush- “..running up that hill ..”  Als ik de kruiwagen neerzet hoor ik “..don’t stand so close to me” van The Police, omdat ik hem niet dicht  bij een grote steen moet zetten om het de streepmuis niet te makkelijk te maken er in te klimmen. Als er regen dreigt zijn er veel liedjes, natuurlijk.  “..and every time it rains, you’re here in my heart-like the sun coming out” (ja, weer Kate), maar ook, schrik niet – “…de regen valt in stromen, ‘t is een trieste dag” (Rob de Nijs) en ” Its like rain, on your weddingday – waar mijn oorwurmpje vanzelf  “workingday” van maakt. En omdat het hier nogal eens stevig waait ontkom ik niet aan Maggie McNeal (“Storm en regen, westenwind..”) , “Don’t know why, there’s no sun up in the sky, stormy weather, since my man and I ain’t together..keeps raining all the time” (Billy Holiday), en natuurlijk “Wild is the wind” van Nina Simone, maar mijn oorwurm doet de versie van David Bowie (of van Wazco ;-). Op zo’n dag als vandaag, als het eerst droog is maar tegen de tijd dat je alles naar boven hebt gesjouwd begint te miezeren: “…vanochtend ben ik vroeg opgestaan, maar ik had net zo goed terug naar mijn bed kunnen gaan, een uur eerder of later of nooit, het maakt geen verschil..” (Grof geschut). Als het weer dan weer dan weer opknapt komt soms “…and the sun it was gold, though the sky it was grey..” uit The Queen and the Soldier van Susan Vega. grey and goldWordt het dan het echt Afrikaans warm: “Op het heetst van de dag, als het helemaal stil is, zo stil dat het lijkt op lawaai” (Blöf). Als er een klein dipje dreigt (een beeldhouwer is ook maar een mens hoor!) Joe Jackson’s “Discipline – will stop your hunger, discipline will quench your thirst, discipline will make you stronger, if it doesn’t kill you first.” wat dan natuurlijk vanzelf Seal’s “What doesn’t kill you makes you stronger” uitlokt. Verder met enige regelmaat: “Then it’s me and my machine for the rest of the morning, for the rest of the afternoon and the rest of my life.” (Millworker van JamesTaylor) en onvermijdelijk in dit geval “I say I’ll move a mountain, and I I’ll move a mountain -if she wants it out of the way. Crazy you call me sure, I’m crazy…”(Mathilde Santing) en uit datzelfde liedje ..the difficult I’ll do right now the impossible will take a little while.” Als er even niet zoveel gebeurt de oorwurm der oorwurmen “…I just know one small verse in the middle of it…” van Ann Brun (en de rest van dat liedje ben ik dan ook kwijt…) Als er een truck of tankwagen grote stof wolken maakt op de dirtroad boven me “…as we rattled ‘cross the African scrublands” (Marakesh van New Model Army.) steijn met perzikenEn sinds Steijn me kwam verrassen met de eerste perziken natuurlijk “…millions of peaches, peaches for me, millions of peaches, peaches for free..” van The President of the United States (nee, niet díe, zo heet dat bandje nou eenmaal.)

Waar nou ineens “Ladida lads”van The Whisper (ja, lang geleden!!) vandaan kwam was me aanvankelijk een raadsel. Tot ik weer een stel schreeuwende ibissen over hoorde vliegen – van het soort dat hier ‘hadida’ heet (Hadida, ladida…).

Vandaag is het 11 november (..is de dag,.enz) maar behalve Sint Maarten (met de bijkomende liedjes – zucht…) is het ook 96 jaar geleden dat er een eind kwam aan die onzinnig afschuwelijke eerste wereldoorlog (nee, ik weiger deze vernietigende nonsens met hoofdletters te schrijven!!) Maar zoals alle drama’s heeft het wel mooie liedjes opgeleverd –  neem nou The Green Fields of France (weet niet wie het ooit geschreven heeft, maar o.a. Bangers & Mash heeft het op het repertoire…Gelukkig schreef Marianne (S.) diezelfdedag toevallig een reactie in het gastenboek zodat ik die treurige tekst kan afwisselen met het hartvercheurend mooie “And Heaven Stood Still” van Willy Deville. Geheel ontoepasselijk, het was een bijzonder stormachtige dag, er stond niks stil, maar zooooooo’n mooi liedje dat ik zo vrij ben het you-tube  linkje toe te voegen voor de liefhebbers: http://www.youtube.com/watch?v=JmzGYgSs258

En iedereen die zich afvraagt of ik na een week of negen mijn muziekmaatjes al een beetje begin te missen…ja dus!

 

Dagelijks leven.

Deze keer over het dagelijks leven. Niet zozeer mijn eigen dagelijks leven, dat zou je saai kunnen noemen – om zes uur op, hard werken tot zes uur `s avonds, douchen, eten en dan om een uur of negen in bed vallen. Het dagelijks leven rondom mij is echter fascinerend genoeg om er nog maar eens een blogje aan te wijden. Bovendien besef ik terdege dat ik hier slechts op bezoek ben. Ik heb een verandering in het landschap aangebracht en hoewel het daar momenteel nog wat onrustig is speelt het in het leven van de echte bewoners van deze plek al een rol. Uitzichtpunt, opwarmplek, schuilplaats tegen zon of roofdieren…of dat nou langzaam mammoetvormig wordt of niet doet er niet toe voor het dagelijks leven om me heen. (Deze relativering heeft overigens geen enkele invloed op mijn werklust. En of dat wijs is of dom – het zal de beeldhouwer in mij net zo’n zorg zijn als de vorm van die berg stenen voor de dieren die er om, op of onder vertoeven. Een beeldhouwer maakt beelden, omdat dat de essentie van de beeldhouwer is, zoals een suikerbekkie (kolibrie) vliegt, zingt, baltst, jongen groot brengt, omdat het nu eenmaal suikerbekkie is.

Zo, na deze filosofische verhandeling hoog tijd voor plaatjes van het eerder genoemde dagelijks leven. Helaas geen suikerbekkies – die zijn doorgaans te beweeglijk om vast te leggen. Maar wel – een wandelende tak. En natuurlijk is die in Afrika net iets spectaculairder dan die op zich al fascinerende bewegende stokjes in het terrarium van ongeveer iedere lagere school in Nederland. Komt ie:wandelende tak

Hij deed het perfect – bewoog als een blaadje mee op de wind en deed in dat ritme iedere keer een bijna onzichtbaar stapje voorwaarts. Ik ben maar even aan de andere kant gaan werken tot ie weg was.  Ik ben tenslotte maar te gast hier. Een andere interessante ontmoeting was met deze sprinkhaan. Een centimeter of zeven groot, en in geval sprinkhaanvan nood kan hij een giftig schuim produceren. Gelukkig was er in dit geval geen nood. Ook al niet in paniek was dit kleine schildpadje dat ineens tussen schilpadje kleinde afgehakte brokken tegen mijn mammoet zat. Heb hem voorzichtig opgepakt en op een veiliger plek neergezet. Zelfs tijdens die actie bleef hij (of zij) met de kop buitenboord. Eigenlijk is het treurig gesteld met de mens dat we zo aangenaam verrast zijn als een dier niet bang voor ons is..maar ik moet zeggen dat ik hier veel van die gelukkige momenten meemaak. Ik zal jullie deze keer niet lastig vallen met wéér een foto van mijn boukopkoggelmander, maar ik zie hem dagelijks en schrik vaker van hem dan andersom. Ach wat, nog één keer dan – mijn bloukoppie! bloukop draak(Hij heeft een ongekleurde schub onder op zijn keel, en ik kan hem dus herkennen. Soms zit er een ander, tot mijn vaste zonaanbiddertje hem in de gaten krijgt. (Vrouwtjes bloukoppen zijn niet blauw maar grijs/bruin, dus dit is zeker een “hem”.) Een andere vaste bezoeker is de streepmuis. Ik heb wel het idee dat dit een andere is dan in het begin. Hij is kleiner dan de muis die ik eerst dagelijks zag. Heel wel mogelijk dat dit een nakomeling is van die eerste – ik zit hier al lang genoeg om aan tenminste de tweede generatie streepmuizen toe te zijn…

Die eerste streepmuis heb ik niet meer gezien na een waarschijnlijk traumatische ervaring. Hij (hoewel, ik denk zij) was in mijn gereedschapskoffer gekropen, had zich door vier boterhammen heen gevreten en had na nog een paar happen appel (of andersom, da’s lastig na te gaan…) geprobeerd weer weg te komen, maar was daarbij ongelukkigerwijs in de kruiwagen gevallen. Daar kon ze niet zonder hulp uit. Geen idee hoelang ze in paniek rondgerend heeft voor ik iets uit mijn koffer nodig had en haar hoorde. Natuurlijk heb ik heel voorzichtig de koffer uit de kruiwagen getild en de kruiwagen gekanteld tot ze er uit kon. Ze sprong bijna anderhalve meter in één keer, en daarna heb ik haar niet meer gezien. streepmuisNu is er dus een andere (duidelijk een mannetje trouwens, hoewel dat op de foto niet te zien is, omdat hij op de bewijsstukken zit..) En die is dol op brood met pindakaas…Genoeg voor vandaag. Volgende keer: oorwurmen! (Foto’s van de mammoet volgen als Willem hier is – over een week, hè,hè…wordt tijd!- dan blijft de stand van zaken een beetje een verrassing voor hem.