Helden.

Dit wordt een ouderwets sprookje. Er was eens,in een land hier ver vandaan, een jonkvrouw (‘t is een sprookje, toch?) in nood. Zij had namelijk de bijzonder eervolle maar zware opdracht gekregen om voor de prins van de berg een grote mammoet te hakken uit een hele stapel enorm harde stenen.

Nu was de jonkvrouw in kwestie niet voor een kleintje vervaard waar het hakken betrof, maar het probleem was dat er in het hele land geen gereedschap te krijgen was dat sterk genoeg was om deze bijzondere steen te bewerken. Al het gereedschap werd zo snel bot dat ze wel eens dacht dat het nooit zou lukken deze enorme klus te klaren. Maar opgeven was geen optie. Niet dat ze, zoals dat in een beetje sprookje gaat, zou worden opgegeten door een draak – de draak was bloukop met gereedschapin dit geval een alleraardigst bloukopkoggelmandertje, niet van zins of groot genoeg om haar op te eten. Ook niet omdat ze anders tegen haar zin in met de prins zou moeten trouwen, want de prins was al heel gelukkig met een andere prins. Maar gewoon, omdat opgeven zo…nou ja…zo onáf is. Als je opgeeft weet je nooit hoe het afloopt, en niets zo irritant als een sprookje zonder eind.

Kortom, de jonkvrouw maakte een plan, en vroeg een hele  beroemde beeldhouwwinkel uit haar geboorteland een goed stuk gereedschap op te sturen. Het opsturen was weliswaar nog duurder dan het gereedschap zelf, maar het sprookje speelt zich dan ook af in een heel ver land.  Maar helaas, blijkbaar zat er ergens ook een boze heks in het  sprookje, of een foute tovenaar, hoe dan ook, het  gereedschap kwam maar niet…

Hier werd de jonkvrouw een nogal verdrietig van, en zenuwachtig, want het beeld moest af! Toen kwam de eerste held in het sprookje langs, die vertelde  dat zijn dochter een paar dagen later naar het verre land zou afreizen. Dus nam de jonkvrouw een kloek besluit, en vroeg de beroemde beeldhouwwinkel om nóg zo’n duur stuk  gereedschap, en dat op te sturen naar de dochter van held nummer één. Maar helaas, ook bij beroemde beeldhouwwinkels zit wel eens iemand niet goed op te letten, en zo werd het pakketje verstuurd naar het adres van de jonkvrouw, en niet van de heldendochter!

Nu wordt het tijd voor de echte helden in dit verhaal, laten we ze Willem en Harry noemen, omdat ze zo heten. Willem, was door een raar toeval thuis in plaats van in België. Door een ander toeval was dit thuis ook het thuis van de jonkvrouw, waar het pakketje dus bezorgd was, en door weer een heel ander toeval ook tijdelijk het thuis van Harry.  Toen Willem de wanhoop (en nog wat andere, blog-ongeschikte termen) van de jonkvrouw vernam besloot hij,  zoals een echte held, tegen alle logica in, een reddingsactie te beginnen. En Harry deed natuurlijk mee!

Hoewel de jonkvrouw er van overtuigd was dat de dochter al lang vertrokken was besloten onze helden te gaan bellen naar het adres waar het pakje bezorgd had moeten worden. Dat lukte niet, maar wel kregen ze een buurvrouw aan de lijn. Zij hing een briefje op, de dochter bleek niet vrijdag maar pas zondag te vertrekken, dochter belde onze mammoet 23 okthelden, die na een vreugde dansje eensgezind riepen: te paard! om vervolgens in de auto te stappen om het pakje te bezorgen bij de dochter, die het mee nam op haar lange reis naar het land waar een bijzonder opgeluchte jonkvrouw het in ontvangst nam. En ze hakte nog lang en gelukkig.

Naschrift: heel hartelijk dank aan de echte helden van deze wereld – Just (inderdaad, die van Dutchies) en zijn dochter Rodée, haar bovenbuurvrouw, Steijn voor het stukje van Hermanus naar Stanford en natuurlijk Harry en mijn persoonlijke favoriete held Willem. De antihelden zijn deze keer de beeldhouwwinkel – een uitstekend gesorteerde winkel met deskundig personeel, dat wel hard aan vakantie dan wel een opfriscursus logistiek en vooral communicatie toe is…

(PS waarschijnlijk heeft het lezen van “Griet skryf ‘n sprokie” van wel enigzins bijgedragen aan de vorm van bovenstand verhaal)

6 reacties op “Helden.

  1. Hoi schone Jonkvrouw, ik ben weer helemaal in sprookjes gaan geloven na zo n prachtig verhaal die ik van jou mocht lezen. Echt creatief om het verhaal in zo n leuke vorm te gieten, maar dat kan je wel aan jou overlaten, geweldig.
    Succes met de volgende stap en zie uit naar je volgende verhaal….
    groetjes van de prins Hans, hihi

  2. Een prachtig geschreven sprookje!! Ennuh, ook bij mijn bestelling bij de beeldhouwwinkel ging er van alles mis, jammer!!! Voor mij echter geen ramp! Lekker door met de mammoet nu!!! Veel plezier! xx

  3. Het verhaal kent nog vele dappere details van prins Willem en Harry, zo goed om te horen dat de broodnodige schijven bij zijn koningin zijn aan gekomen. Keep up the good spirit! X

    • Goh Sjanneke, wat heb ik weer genoten van je sprookjesverhaal!! Geweldig hoor, je houdt ‘t echt spannend, zowel ‘t schrijven als je beeldhouwwerk. Maar ik hoop dat het nu allemaal mag gaan vlotten en je mammoet langzamerhand tot “leven” mag komen. Heel veel succes!
      Lieve groet, Anneke.

Reacties zijn gesloten.