Mammoet in de maak.

Hè, hè, voor het eerst sinds ik hier ben heb ik vijf hele dagen achter elkaar kunnen werken. Ik was van plan de zaterdag er ook bij te nemen, maar de weergoden beslisten anders. Misschien wel goed hoor, het hakt er letterlijk en figuurlijk aardig in zo’n week, je voelt weer even waar je ook al weer spieren hebt. Om een idee te geven van mijn werkdagen, het gaat als volgt. Om een uur of zes sta ik op. Dan even Ginger (de hond) goeiemorgen aaien, brood smeren, ontbijtje maken en dan mijn werkkleren aan. Naar buiten, de eerste haspel uitrollen, terug om de kruiwagen met de overige drie haspels en mijn koffer met gereedschap eerst door het grind en dan de weg omhoog te duwen naar het beeld. Onderweg rol ik de overige haspels af en dan ben tegen kwart voor 7 klaar om te beginnen. En dan lekker de hele dag aan het werk. Af en toe een broodje, appeltje, banaantje, en meestal is er dan wel een streepmuis in de buurt om de kruimeltjes op te ruimen. En op de steen regelmatig een bloukoppie, voor de gezelligheid.  Wat een beeldhouwer draagt? ‘s Morgens eerst meestal nog een vest, maar vaak kan dat in de loop van de dag uit.

aan het werkDan kunnen ook de broekspijpen opgerold en de zonnebrandcrème gesmeerd, want hoewel het meestal genoeg waait om het niet in de gaten te hebben is de zon Afrikaans sterk.Dus jawel, ook een hoedje op tegen de zon.. (Als beeldhouwer kun je beter geen ijdeltuit zijn.)
Zoals je ook op de foto ziet – de werkhouding is niet altijd helemaal ergonomisch verantwoord. Maar ja, als de steen niet kan bewegen moet de beeldhouwer dat maar doen. Zo gaat dat dan door tot het tegen zessen wel genoeg geweest is, dan wordt het hele kruiwagen verhaal in omgekeerde volgorde herhaald. Dan buiten schoenen uit, heel voorzichtig naar de douche lopen, daar alle stoffige troep uit en proberen schoon te worden onder een heerlijke welverdiende douche. (Aan de witte (!) handdoeken te zien lukt dat bijna nooit helemaal..) Vervolgens schuif ik aan aan de keukenbar waar Steijn of Harry een onveranderlijk heerlijk maaltijd bereiden terwijl ik gezellig klets of mijn mail lees.

En waar al dat gehak en gezaag nou toe leidt? Kijk en vergelijk –  de eerste foto van half september toen de stenen net gestapeld waren, de tweede en derde van vandaag.klein 1

klein zondag 26 oktklein vooraanzicht zondag

Helden.

Dit wordt een ouderwets sprookje. Er was eens,in een land hier ver vandaan, een jonkvrouw (‘t is een sprookje, toch?) in nood. Zij had namelijk de bijzonder eervolle maar zware opdracht gekregen om voor de prins van de berg een grote mammoet te hakken uit een hele stapel enorm harde stenen.

Nu was de jonkvrouw in kwestie niet voor een kleintje vervaard waar het hakken betrof, maar het probleem was dat er in het hele land geen gereedschap te krijgen was dat sterk genoeg was om deze bijzondere steen te bewerken. Al het gereedschap werd zo snel bot dat ze wel eens dacht dat het nooit zou lukken deze enorme klus te klaren. Maar opgeven was geen optie. Niet dat ze, zoals dat in een beetje sprookje gaat, zou worden opgegeten door een draak – de draak was bloukop met gereedschapin dit geval een alleraardigst bloukopkoggelmandertje, niet van zins of groot genoeg om haar op te eten. Ook niet omdat ze anders tegen haar zin in met de prins zou moeten trouwen, want de prins was al heel gelukkig met een andere prins. Maar gewoon, omdat opgeven zo…nou ja…zo onáf is. Als je opgeeft weet je nooit hoe het afloopt, en niets zo irritant als een sprookje zonder eind.

Kortom, de jonkvrouw maakte een plan, en vroeg een hele  beroemde beeldhouwwinkel uit haar geboorteland een goed stuk gereedschap op te sturen. Het opsturen was weliswaar nog duurder dan het gereedschap zelf, maar het sprookje speelt zich dan ook af in een heel ver land.  Maar helaas, blijkbaar zat er ergens ook een boze heks in het  sprookje, of een foute tovenaar, hoe dan ook, het  gereedschap kwam maar niet…

Hier werd de jonkvrouw een nogal verdrietig van, en zenuwachtig, want het beeld moest af! Toen kwam de eerste held in het sprookje langs, die vertelde  dat zijn dochter een paar dagen later naar het verre land zou afreizen. Dus nam de jonkvrouw een kloek besluit, en vroeg de beroemde beeldhouwwinkel om nóg zo’n duur stuk  gereedschap, en dat op te sturen naar de dochter van held nummer één. Maar helaas, ook bij beroemde beeldhouwwinkels zit wel eens iemand niet goed op te letten, en zo werd het pakketje verstuurd naar het adres van de jonkvrouw, en niet van de heldendochter!

Nu wordt het tijd voor de echte helden in dit verhaal, laten we ze Willem en Harry noemen, omdat ze zo heten. Willem, was door een raar toeval thuis in plaats van in België. Door een ander toeval was dit thuis ook het thuis van de jonkvrouw, waar het pakketje dus bezorgd was, en door weer een heel ander toeval ook tijdelijk het thuis van Harry.  Toen Willem de wanhoop (en nog wat andere, blog-ongeschikte termen) van de jonkvrouw vernam besloot hij,  zoals een echte held, tegen alle logica in, een reddingsactie te beginnen. En Harry deed natuurlijk mee!

Hoewel de jonkvrouw er van overtuigd was dat de dochter al lang vertrokken was besloten onze helden te gaan bellen naar het adres waar het pakje bezorgd had moeten worden. Dat lukte niet, maar wel kregen ze een buurvrouw aan de lijn. Zij hing een briefje op, de dochter bleek niet vrijdag maar pas zondag te vertrekken, dochter belde onze mammoet 23 okthelden, die na een vreugde dansje eensgezind riepen: te paard! om vervolgens in de auto te stappen om het pakje te bezorgen bij de dochter, die het mee nam op haar lange reis naar het land waar een bijzonder opgeluchte jonkvrouw het in ontvangst nam. En ze hakte nog lang en gelukkig.

Naschrift: heel hartelijk dank aan de echte helden van deze wereld – Just (inderdaad, die van Dutchies) en zijn dochter Rodée, haar bovenbuurvrouw, Steijn voor het stukje van Hermanus naar Stanford en natuurlijk Harry en mijn persoonlijke favoriete held Willem. De antihelden zijn deze keer de beeldhouwwinkel – een uitstekend gesorteerde winkel met deskundig personeel, dat wel hard aan vakantie dan wel een opfriscursus logistiek en vooral communicatie toe is…

(PS waarschijnlijk heeft het lezen van “Griet skryf ‘n sprokie” van wel enigzins bijgedragen aan de vorm van bovenstand verhaal)

Allemaal beessies…

Het weer van vandaag: ‘s morgens hier en daar een bui, ‘s middags af en toe regen…ik heb dus even de tijd om te schrijven. Eerst maar even het volgende hoofdstukje in de schijven-soap: er is er één onderweg vanuit Nederland, die heeft vertraging opgelopen bij de douane, is daar wel weer weg maar niemand weet precies waar hij nu is… Dat is natuurlijk niet echt geruststellend. Maar…toen we afgelopen maandag bij Joke en Just van Dutchies op het terras zaten vertelden ze dat hun dochter vrijdag vanuit Nederland hierheen vliegt, en dat ze wel wat mee kon nemen voor me. Dus, de beeldhouwwinkel gemaild, en als alles goed gaat ligt er vandaag een schijf in Amsterdam die van het weekend hier is! Aangezien we zondag toch in Dutchies zijn zou dat kunnen betekenen dat ik vanaf maandag serieus met het goede gereedschap aan het werk kan! We zijn trouwens zondag in Dutchies omdat ik mee ga spelen met een pianist. (Ja leuk! Mocht je in de buurt zijn – rond een uur of vijf..).

DSCF0177Verder het dagelijks leven op en rond de steen..mijn bloukopkoggelmander heeft soms gezelschap van een tweede, en één keer zelfs van een derde. Die derde was een kleintje, die wijselijk uit de buurt bleef terwijl de twee groten elkaar verjaagden. Maar zolang ze uit elkaars gezichtsveld blijven gaat het goed. Eén van de twee zit soms binnen handbereik naar me te kijken. Als ik dan stof maak doet ie zijn oogjes dicht of kruipt even achter een steen, maar hij blijft de hele dag naar me kijken..

Deze dame (een dame, want de mannetjes hebben vleugels!) kroop over de grond richting mijn steen..toen ik te dicht bij kwam stak ze cape mountain cockraochhaar achterlijf in de lucht en richtte op mij..ik heb maar niet gewacht wat ze van plan was. Op internet las ik dat ze een soort stinkende vloeistof spuiten als ze zich bedreigt voelen. Ze schijnen ook te kunnen piepen als het echt eng wordt voor ze, maar blijkbaar viel ik nog wel mee. Voor de liefhebbers – het ziet er uit als een reuze pissebed (centimeter of 5/6!) maar het is een Cape Mountain cockraoch – een kakkerlak dus.

streepmuisjeGelukkig zijn er ook aaibaardere soorten in de buurt. Deze streepmuis maakt dankbaar gebruik van mijn slordige lunchgewoontes. (Die er sinds ik dit weet niet minder slordig op geworden zijn.)

Volgende keer weer nieuws over en foto’s van de mammoet hoor!

 

 

 

 

(Tussen) hemel en aarde.

In Zuid Afrika weten ze wel weg met namen. Wat te denken van “Beloftebos” voor een trouwlocatie hier in de buurt, vonkelwijn voor wat geen champagne genoemd mag worden en…de Hemel en aarde vallei voor de plek waar we maandag een bijzondere lunch gehad hebben met Tineke,mijn lieve reismaatje, inmiddels weer terug in Wijk aan Zee.

Tineke was vanaf het allereerste begin bij dit project betrokken, omdat ze er (toevallig?) bij was toen het plan voor de mammoet  ontstond. Het was dan ook volstrekt logisch dat ze mee zou gaan – ook al omdat zij al vele jaren dikke maatjes is met Harry en vrijwel ieder jaar een paar weken door komt warmen onder de Afrikaanse zon (tussen de buien door deze keer,dat wel…). Omdat ik volledig door mijn voorraad schijfjes heen was, en alle afscheid Tinekebouwmarkten in de buurt ook besloot ik net te doen  of het zondag was en mee te gaan. In de Hemel en aarde vallei zit Creation, een wijnmaker waar je wijnen kunt proeven met bijpassende hapjes. Ware smaakbommetjes, subliem gekozen bij de wijnen. Een kleine greep uit de proeverij die ons voorgerecht vormde: gazpacho met sinaasappel, basilicum en Sint Jacobs schelpen bij een Sauvignon Blanc 2014, voor bij de Chardonnay avocado met gamba en citrus vanille mayonaise, en een prachtig hapje geitenkaas met rode bietengelei en linzensalsa met een slokje Pinot Noir. Het hoofdgerecht: kwartel op een bedje van risotto met paddestoelen en iets heerlijks met rode biet en wortel…

We besloten de lunch te besluiten met een kopje koffie bij Dutchies, waar de walvissen (het terras kijkt uit over de oceaan…) een fantastische show opvoerden. Van mijn voornemen na thuiskomt alsnog wat te gaan werken (bij de Agrimart hadden ze inmiddels weer schijfjes!) kwam niets meer, het was al donker..  De volgende dag vroeg begonnen en doorgewerkt tot laat, terwijl Tineke tussen hemel en aarde op weg naar huis was. Lieve Tien, dank voor je aangename gezelschap, mis je!

 

 

 

Petje af!

Zo, hóógste tijd voor een berichtje – ik kreeg al klachten over gebrek aan nieuws. Na een heerlijke ochtend werken is het gaan regenen dus heb ik mooi even de tijd om wat te schrijven.

Wat betreft het nut van alle schietgebedjes en geheven glazen moet ik jullie nog even in het ongewisse laten – er is een nieuwe schijf onderweg maar wanneer die aankomt en of het is wat ik er van hoop is voor mij ook nog een vraag zonder antwoord. Ik hoop daar snel goed nieuws over te melden, deels omdat het voor  lezers vaak fijn is  als het goed afloopt met de hoofdpersoon,maar vooral omdat dat voor de hoofdpersoon in kwestie zo prettig is…

Goed, dit alles wil niet zeggen dat het werk stil staat. De Pennypinchers en Agrimart zien hun omzet in het slijpschijvensegment dramatisch groeien,ik verslijt iedere dag een blad, en soms wel twee. Werken is momenteel een beetje als rijden met een bijna lege tank terwijl je niet weet hoe ver je nog kunt komen of waar het volgende tankstation is – niet helemaal relaxed dus..

Verder heb ik gister iets gedaan wat ik normaal gesproken niet doe – iets toevoegen aan een beeld. Omdat de stenen niet netjes op elkaar aansluiten ben ik gister bezig geweest de gaten op te vullen met stenen. Daarvoor moest ik stenen uit de tuin halen -die een paar meter lager ligt dan het huis, en natuurlijk geen keurige kruiwagen paadjes heeft. Dus  zeulde ik wat me nuttige brokken leken tegen de helling op, gooide ze dan de laatste meter omhoog naar het gras waar ik met een kruiwagen kon komen. Dan een kort comfortabel stukje over het gras, en dan over de weg (= zand, grind, stenen, hobbels en kuilen) omhoog. Pff..wel lekker geslapen vannacht!  Met een paar grotere stenen heb ik me laten molslanghelpen door Ntando en Kondwani. Zij werken voor Harry en zijn in de buurt, sterk en behulpzaam – soms zit het mee! Stenen omdraaien in Afrika is trouwens niet helemaal zonder gevaar, slangen en schorpioenen zitten graag onder stenen. Het viel gelukkig mee, alleen deze totaal ongevaarlijke molslang kwam ik tegen.

petje afVerder heb ik gister een rigoreus besluit genomen. Aan de kop van de mammoet was iets dat me vanaf het begin af aan al niet lekker zat. Het was net of ie een hoedje op had – en als je dat eenmaal ziet kun je het nooit meer niet zien. Steyn en Ntando waren zo vriendelijk een handje te helpen et voliá – petje af.

zonder petje

petje op